De halve van Blijham

In de loop van de week had ik mijn verwachtingen over deze loop al flink bijgesteld. Voelde ik me in november en ook nog half december, in Peize, nog op en top, de laatste weken verminderde dit. Minder zin in lopen, trainingen gingen moeizamer, ik zat minder lekker in mijn vel.

Ik ging dus van start met het idee "maar zien wat er van komt". Helaas ging ik veel te snel van start. Ik was mijn horloge vergeten en kon de km-tijden dus niet zien. Maar na 3 km voelde ik dat ik te snel ging en ben ik al wat langzamer gaan lopen. Het voelde nog steeds beroerd, maar dat was in Peize ook zo, en daar ging het na 3 km snel beter. Nu gebeurde dat niet en na 5 km (in 22.30 ongeveer, dus best snel), besloot ik dat de goede tijd er vandaag niet in zat en dat ik van deze halve geen lijdensweg wilde maken. Ik ben bewust overgestapt op een langzamer tempo en besloot te genieten van het mooie weer (zon! eindelijk!) en het mooie parcours.

Dat lukte prima. Bij de drinkposten van 10 en 15 km heb ik even gewandeld om thee te drinken, ik sloeg nog twee keer een gel achterover en ging lekker weer verder op een tempo dat ik goed kon volhouden.

Ik eindigde in 1.41.11 of zo. Niet een tijd om trots op te zijn, maar ook weer niet heel langzaam. Op het eind ging mijn heup pijn doen en dat doet hij nu (5 uur) nog steeds. Maar kijken hoe dat verder gaat. Al met al gewoon een mooie duurtraining op tempo.

het gaat goed met t been

Want erg weinig last.

Zaterdag nog een dikke twintiger gelopen, maar daarvan heb ik bijna niks meer gevoeld. Dus zondag kon ik gewoon met de loopgroep meedoen.

Wel heb ik nu behoorlijke spierpijn van de grote uitvalpassen. Eigen schuld, dan had ik maar minder grote passen moeten nemen en niet zo fanatiek moeten zijn.

Maar pijn is fijn en van een beetje afzien word je alleen maar beter.

Fijne feestdagen allemaal!

gezwommen

Blijken er ineens een heel stel loopgroepleden op maandagavond te gaan zwemmen! Vroeger, voordat ik begon met lopen, zwom ik elke week. Toen de kinderen nog klein waren, was dat mijn sport, omdat ik dat kon doen als zij naar school/peuterspeelzaal waren.

Dus waagde ik me maandag ook in het water. Lekker borstcrawl afgewisseld met schoolslag. Zo doe ik ook nog eens wat met mijn armen!

geen zeer been!

Hahaa, waar ik bang voor was, is niet gebeurd! Vannacht voelde ik mijn heup nog wel, en ook vandaag ben ik niet helemaal pijnvrij, maar het valt allemaal reuze mee. Ik had veel erger verwacht. Vooral omdat ik na de 21 van alweer twee weken geleden nog lang pijn heb gevoeld.

Vandaag heb ik een stukje gefietst, een km of 40 of 35 kan ook. Ik loop liever, maar ik wil mijn heup na de snelle 15 van gisteren niet nog verder uitdagen of prikkelen. Het fietsen ging lekker. Er was niet veel wind (wel een beetje) en ik voelde me krachtig en fit. Mooi!

Op naar Blijham!

de decemberloop in Peize

De afgelopen week had ik alleen de woensdag maar gelopen. Geen zin en drukte weerhielden mij er van. Woensdag nog wel met de loopgroep wat redelijk snelle stukken gelopen, maar vooral niet teveel of te hard.

Vrijdag had ik een lange en vermoeiende dag: ik ben half Nederland doorgereden met de auto en dat duurde vanwege files en drukte allemaal erg lang. Ik was om half 10 thuis en erg moe.

Zaterdagmorgen was ik nog steeds moe. Ik werd pas laat wakker en moest me haasten om op tijd bij de afgesproken plek te zijn om met de anderen mee te fietsen naar Peize.

Daar kon ik nog lekker lang in de kantine hangen, nog een kopje thee drinken en een broodje eten. Toen was het tijd om naar buiten te gaan. Het warmlopen ging heel erg stroef. Het leek of er stroop in mijn benen zat. Ik was ook nog moe en licht misselijk.

Toen ging het startschot. Ik had lage verwachtingen en dacht de eerste kilometer maar steeds dat het nu al wel duidelijk was dat het niks zou worden. Maar (en dat zei ik ook tegen mezelf) met zulke gedachten wordt het inderdaad ook echt niks, dus denk dat maar niet.

Na twee km begon het wel lekker te gaan. Ik kon me aansluiten bij twee loopvrienden, waarvan de een zei dat hij de eerste 5 km heel hard zou doen. Dus dat vond ik wel heel goed van mezelf, dat ik daarbij kon aansluiten. Het stuk tegenwind liep ik achter hem aan, zodat ik uit de wind bleef.

De tweede ronde ging in en het ging prima. Ik voelde me  goed en liep lekker. Nu werd ik zelf ingehaald, maar ik kon het stuk tegen de wind in nog mooi aanklampen en liep weer zelf uit de wind. Maar dit tempo was me wel te hard, dus toen we de bocht naar de finish hadden gehad, heb ik hem laten gaan.

De derde ronde begon goed, maar nu werd het wel zwaar. Het stuk tegen de wind in moest ik nu alleen doen en was zwaar. Op het laatst probeerde ik nog een eindsprint en ik eindigde in 1.08.00 (volgens G). Dat zou dan een halve minuut langzamer zijn dan vorig jaar. Helemaal niet slecht, vind ik, want ik heb maar weinig duurtraining kunnen doen wegens mijn zere heupspier.

Van die heup heb ik tijdens de loop geen last gehad, ik hoop dat dit de komende dagen ook zo blijft.....
Het ging in elk geval zo goed, dat ik over twee weken naar Blijham ga. Niet met hoge verwachtingen, want ik heb te weinig duur gedaan om echt goed te kunnen lopen. Ik zie wel wat er daar uit komt.

een rot-fietstocht en een goede loop

Vrijdag had ik nog steeds last van pijnlijke en stijve spieren. Hoewel ik heel graag wilde lopen, besloot ik toch dat fietsen beter was. Maar ik had er helemaal geen zin in. Het was slecht weer: hagel en regen en het was veel te koud om te fietsen. Lopen in de kou vind ik niet erg, maar fietsen wel.

Maar ik ging toch, want ja, anders zit je zo'n dag alleen maar binnen en dat is nog erger dan door de regen en de kou fietsen.

Maar het was niks. Het waaide veel te hard, ik zat niet lekker op de fiets en ik kreeg het ijskoud. Ik ging ook helemaal niet snel. Ik deed ruim 5 kwartier over 30 km en ik vond er niks aan.

Zaterdag heb ik nog even snel gelopen, 10 km. En gelukkig gingen die wel goed.

De prijs die ik moet betalen

Die 21 km van dinsdag waren heel goed verlopen. Ik ben nog verbaasd dat ik dit in me had. En blij dat ik mijn heup nauwelijks heb gevoeld.

Maar.....

In de loop van woensdag, op mijn werk, voelde ik de boel al verstijven. Ik wilde toch heel graag meedoen met de loopgroep, dus ik ben toch gegaan. Het ging eigenlijk maar net. De heup deed pijn, rekken hielp maar heel weinig. Snel lopen deed minder pijn dan langzaam lopen. Ik liep me onderweg af te vragen of ik er niet beter aan deed om te stoppen met deze training en naar huis te gaan. Maar dat deed ik niet, ik heb de training heel langzaam afgemaakt.

Thuis heb ik lekker warm gedoucht en flink gesmeerd met tijgerbalsem (ja, ik weet dat dit niet echt helpt, maar een placebo-effect is ook een effect), warme kruik er tegenaan en zowaar: het is nu donderdagmorgen en de spieren voelen een stuk beter aan. Minder pijn en soepeler.

Vandaag dus rust, morgen of lopen of fietsen of een combinatie. Dan in het weekend weer trainen en volgende week naar Peize voor een 15 km.

weer ver gelopen!

Net op afstandmeten nagemeten: het was 21km. Gelopen in 1 uur en 3 kwartier, misschien 50 minuten, maar best snel.

Het ging dan ook superlekker. Helemaal geen last van moeheid of zware benen. Drie keer een snel stuk erin gedaan, van ongeveer 1 km.

De heup nauwelijks gevoeld.
Nu, een dag later voel ik het wel, maar minder erg dan anders.

Het was in elk geval heel fijn dat die 21 zo fijn zijn ver(ge)lopen!

een goede week

Na twee rustdagen op maandag en dinsdag was het woensdag de hoogste tijd om te gaan hollen. Met de loopgroep. Ik kwam erachter dat we heel vaak 1 1/2 minuut snel moesten doen. Na 10 keer dacht ik dat ik klaar was, maar nee, er kwamen nog 6 keer achteraan.

Ik heb ze heel snel gedaan en het ging ook makkelijk. Ik stond zelf verbaasd, dit had ik niet verwacht, maar alle 16 gingen ze (bijna) even snel en makkelijk.  Wel alles met wat pijn in de heup gelopen, maar ja.

Die heup voelde ik donderdag ook nog wel, en vrijdag nog een beetje, maar toch besloot ik vrijdag weer te gaan lopen. Ik koos mijn rondje zo, dat ik onderweg makkelijk kon kiezen of ik 7, 10 of 14 km zou lopen. Vantevoren had ik bedacht dat 10 km al heel mooi zou zijn, maar dat 7 ook wel kon, als het teveel pijn zou gaan doen.

Ik begon met iets tegenzin, het was namelijk nogal slecht weer: veel harde buien met windstoten. Maar eenmaal op weg, viel dit ook wel weer mee en liep ik best lekker. Na een km of 5 voelde ik mijn heup. Ik ben toen even gestopt en heb wat rekoefeningen gedaan. Dit hielp! Hoera, een paar weken geleden hielp rekken nog helemaal niet.

3 km of zo verder weer even een rekpauze gehouden. Hopelijk keek niemand, ik vind mezelf behoorlijk voor paal staan, in rare houdingen langs de weg. Maar goed, het hielp weer prima. Na 10 km ging het nog zo lekker, dat ik de laatste lus van 4 km ook nog erbij deed. Hoera! 14 km gelopen zonder veel problemen.

Na deze 1 uur en 10 minuten of zo vond ik dat ik nog niet genoeg had gesport en pakte ik de fiets voor nog drie kwartier fietsen. Ik dacht dat dat nog net kon voordat het donker werd. Het fietsen ging prima, behalve dat ik onderweg keiharde hagelstenen in mijn gezicht kreeg en het laatste stuk in het donker moest fietsen. Daardoor ging het laatste stuk niet zo snel, maar wat maakt dat eigenlijk ook uit.

Nauwelijks last gehad van mijn heup.

Zondag met de loopgroep meegedaan. Het was op zich een rustige training, maar er zaten 5 snelle 100 meters in waardoor het toch veel zwaarder bleek dan het leek. Lekker gelopen, wel met een zeurende heupspier, maar niet erg. Ik ga vol goede moed in Peize de 15 km lopen. Kijken waar dat op uit komt.

Hollen door het bos

Na het fietsen van vrijdag was de pijn grotendeels verdwenen, maar niet helemaal. Dus toen ik zondag naar het Norger bos fietste, had ik wel wat twijfels.

Maar het lopen ging goed. Ik heb me niet ingehouden en gewoon lekker meegehold. Dat ging, maar op het laatst toch wel weer wat meer last.

Gelukkig moest ik ook terug fietsen en dat hielp. Nu, 's avonds voel ik geen pijn of wat ook.

Het gaat een beetje af en aan. Dat komt me bekend voor van de pijn in mijn voet. Afwachten maar hoe het verder zal gaan.

De blessure is nog niet over

Na de sportzondag had ik weer veel zin om hard te lopen. Ik voelde na de zondag geen pijn, ik voelde me alleen maar superfit. Dus wilde ik maandagmiddag lekker gaan hardlopen, een stuk of 15 kilometer had ik in mijn hoofd, ik dacht dat dat wel moest gaan met mijn zere spier.

Maar toen belde ineens de klusjesman, die dezelfde middag nog een klus in ons huis wilde doen. Ze hadden blijkbaar ineens tijd over en ik was thuis, dus ja.. Kom dan maar vanmiddag, dan is het ook maar weer gedaan.

Dat werd dus niet meer hardlopen, die dag.
De dinsdag werd het ook niks. Ik weet niet meer waarmee, maar ik was de hele dag druk. Dan maar woensdag hardlopen. Ik heb mijn loopgroeptraining overgeslagen omdat ik 's avonds thuis wilde zijn, maar 's middags had ik wel tijd.

Ik liep ruim 1 1/2 uur, het zal een km of 16, misschien 17 geweest zijn. Het ging überheerlijk. Ik heb één vlot tempo gelopen, geen versnellingen, maar het hele stuk op een sneller dan rustig tempo gelopen. Ik genoot enorm van het eindelijk weer een lang stuk kunnen lopen. Na 3 kwartier of een uur begon ik wel mijn heupspier te voelen, maar het was niet erg en ik kon ermee doorlopen zonder dat het nog erger werd.

Dat heb ik geweten. De volgende dag: de hele dag pijn. Masseren, rekken, het hielp niet echt. Vrijdag was het nog niet over. Eigenlijk wilde ik graag weer hardlopen, maar het werd dus fietsen. Met enige tegenzin haalde ik mijn fiets uit de schuur. Het was ook erg koud buiten, helemaal geen weer om te fietsen. Maar toch gedaan, wel 1 uur en 45 minuten, misschien ook wel 2 uur. Snel en langzaam gefietst. Toen ik thuiskwam was ik best moe. Maar ook voldaan. Dit was weer de zwaarste training sinds de marathon.

En na het fietsen was de spierpijn nagenoeg weg. Misschien moet ik elke keer na het lopen een stukje fietsen? Het lijkt heilzaam te zijn....

lopen en fietsen

Zondag had ik een echte sportdag. Eerst 's morgens 10 km hardgelopen. Rustig begonnen want het ging nogal stroef, maar gaandeweg ging het beter en deed ik wat snelle stukken erin, van 750 à 1000 meter. Hoeveel precies, ik zou het niet weten, ik deed gewoon maar wat stukken. Het ging lekker. De heupspieren wel gevoeld, maar niet teveel aandacht aan besteed.

's Middags wilde mijn zoon wel een stuk met me fietsen. Het werd een tocht van ruim 1 1/2 uur, stevig doortrappend in Noord-Groningen. Hoewel ik moe was aan het begin, vanwege het hardlopen natuurlijk, ging het toch heel lekker.

t gaat langzaam vooruit

Snel hollen gaat goed, lang hollen nog niet zo. Dus ga ik maar lekker aan mijn snelheid werken. Maandag liep ik een km of 13 met daarin twee keer een stuk op een hoog tempo. Zo hoog dat ik even moest wandelen toen het stuk voorbij was. Ik had geen horloge om en ook geen afstandmeter (die heb ik helemaal niet), dus ik verzon gewoon steeds een stuk. Eerst tot voorbij het hunebed en daarna tot het einde van het bos. Dat was twee keer een ruime kilometer, gok ik.

Die stukken gingen best, maar de klap kwam dinsdag. De hele dag last gehad van mijn zere spieren. Het ging pas over toen ik dinsdagavond wat rekte voor de tv. De volgende dag was het over.

Toen was het woensdag en na de hele dag lesgeven en dus staan, mocht ik 's avonds weer hollen met de loopgroep. Ook hier ging ik lekker snel. Niet soepel, eigenlijk heel stroef, maar toch was het tempo hoog. Dit lukte allemaal. Het vreemde is dat ik na deze training nergens last van had. Zou dit komen doordat de training afwisselend snel lopen en wandelen is, maar ik op mijn eigen stukken alleen maar hard loop? Vast wel.

Maar al met al: er is vooruitgang, deze week kon ik 13 km lopen, vorige week (of al een week eerder, ik weet het niet meer) moest ik na 5 km al gaan wandelen.

weer lekker gehold

Zondag heb  ik weer eens lekker in het bos gehold. Heuvel op en heuvel af, door het mulle zand en over boomstronken van omgevallen bomen. Heerlijk. Omdat ik vond dat de training anders te kort was, ging ik er op de fiets heen en ook weer terug natuurlijk.

Niet eens heel erg nat geworden, van de heup geen enkele last, kortom alles was goed.

stukjes gelopen.

Maandag had ik nog weer een lekker stuk gefietst. Dat ging weer prima.

Woensdag heb ik met de loopgroep meegedaan. Ik had me voorgenomen om echt rustig te doen, maar omdat ik tijdens de training helemaal niks voelde van wat dan ook, heb ik dit al snel losgelaten en heb ik eigenlijk voluit getraind. Gewoon lekker hard gelopen. En het ging best. Niks gevoeld, ook de volgende dag niet.

Donderdag een rustdag en vrijdagmorgen wilde ik nog 5 km lopen, maar het werden er 6,5. Ik deed ook nog een paar snelle stukken erin, want wat woensdag ging, zou nu ook wel weer kunnen. En het ging ook prima. Helemaal op het eind begon het een klein beetje te zeuren in mijn heup, maar het was bijna niks. Dus mooi op tijd gestopt, voordat die spier echt in de stress zou schieten en zou gaan verkrampen.

Verder op de dag en de volgende dag ook niks meer gevoeld. Mooi, precies op tijd gestopt dus. Snel lopen kan dus wel, maar lang nog niet zo erg. Dus dan vul ik de rest van trainingstijd gewoon aan met fietsen, wat prima gaat, eigenlijk.

Morgen naar de loopgroep, en dan maandag of dinsdag kijken of er al weer een 10 km in zit.

Fietsen!

Zondag heel rustig met de loopgroep meegedaan in het bos. Crosstraining, maar dan heel erg zachtjes aan, voor mij. Dat ging goed. Geen enkele last van pijn waar dan ook. 's Avonds kwam een loopvriendin die ook fysiotherapeut is nog even langs en die heeft de bilspier helemaal los gekneed.

Dus nu heb ik er even helemaal geen last meer van. Verder voel ik me ook superfit, de energie stroomt door mijn lijf en moet gebruikt worden, dus dan maar fietsen. Wel jammer dat het steeds zo regent. Gelukkig kon ik maandag mijn fietstocht uitstellen naar de middag toen het droog was, maar vandaag ben ik helemaal nat geregend. Dat is natuurlijk niet leuk, maar wel leuk is dat ik bijna onvermoeibaar en hard kan fietsen. Heerlijk. Ik ben het rusten en niks doen al lang zat, fijn dat ik wel kan fietsen, ook al loop ik liever.

Ik was helemaal vergeten dat ik 1 1/2 jaar geleden nog nieuwe tandraderen en een nieuwe ketting op mijn fiets had laten zetten. Daarna heb ik niet heel veel erop gefietst (ik heb veel gelopen), zodat de fiets liep als een..... goede fiets! Ik had nog de oude tandwielen in mijn hoofd, waardoor de fiets rammelde en niet lekker trapte. Wat een geluk!

Pijn

Vanmorgen, toen het even droog was, 12 km gelopen. Stom natuurlijk. Want ook al had ik de afgelopen twee dagen niks meer gevoeld, mijn heup is echt nog niet genezen en dan is 12 km veel te veel.

Het ging ook al helemaal niet zo lekker. Een week geleden liep ik nog zomaar 15 km en dat ging prima, maar nu is die vorm wel weg. Kwam natuurlijk ook door het fietsen van gisteren dat het zo stroef ging.

Na 5 km begon het in mijn heup te zeuren. Ik heb vanaf daar steeds stukjes gewandeld en even gerekt.  Maar dat hielp niet. Tijdens het wandelen was de pijn wel weg, maar als ik weer ging hollen, was het meteen weer terug. Maar buiten dat ging het ook gewoon stroef en zwaar.

Op het laatste stukje deed ik net of de pijn er niet was en toen bleek ik een km in 4'20 te hebben gelopen. Daar was ik dan toch nog blij mee.

Thuis vertelde ik dit tegen mijn dochter en die zei dat ik dus maar moest gaan fietsen en dan 6 km zachtjes hardlopen. Tja, ze heeft natuurlijk gelijk... Maar ik wil helemaal niet fietsen.

Ik denk trouwens dat het "gewoon" spieren zijn: piriformis of gluteus, of weet ik wat. En toch niet mijn slijmbeurs die daar ook zit. Dat is wat de huisarts van de loopgroep suggereerde.

nog rust nodig

De pijn in de heup is al bijna weg. Op de zondagtraining begon het na een tijdje toch wel behoorlijk pijn te doen. Op internet las ik dat rekken wel goed was. Dus dat heb ik de hele maandag gedaan. De andere dagen moest het eigenlijk ook, maar toen moest ik ook veel werken. En omdat het een nogal raar gezicht is, als ik dan met mijn been in een vreemde houding sta of zit of lig, heb ik het maar niet gedaan. Ik voelde toen trouwens ook al niks meer.

Maandag wilde ik eigenlijk een stukje fietsen. Ik zat nog vol energie en werd rusteloos van het stil zitten. Maar het was de dag van de storm en toen die eindelijk was gaan liggen, moest ik koken en daarna was het donker. Het fietsen werd dus niets.

De eerste mogelijkheid tot bewegen was woensdagavond, met de loopgroep. Ik heb het heel rustig aan gedaan en mijn heup heeft het goed gehouden. Weinig last van, alleen wat stijf op het laatst. Donderdag voelde het allemaal wel weer een beetje raar, maar die echte pijn is niet meer teruggekeerd.

Verder heb ik vandaag (donderdag) nog naar Groningen gefietst en dat viel tegen. De fiets zat niet lekker, de benen wilden niet. Dit komt zeker omdat dit, na heel veel lopen, weer de eerste keer is dat ik zo'n stuk fiets. Gelukkig ging de terugweg al een stuk beter. Ondanks dat ik de best wel forse wind tegen had.

Inmiddels is mijn lijf al weer gewend aan minder beweging. Ik heb veel minder trek, ben niet meer rusteloos. Jammer wel, want ik wilde het lopen en fietsen toch wel weer wat uitbreiden naar zo'n 40 a 50 km per week. Met af en toe een duurloop van 25 km erin. Nou, ja eerst goed van die heup afkomen en dan zie ik wel weer verder.

alweer de eerste training

Woensdagavond was dan weer de eerste post-marathontraining. Ik was nog erg moe, vooral erg slaperig. Toch viel het lopen helemaal niet tegen. Ondanks dat ik er weinig zin in had, liep ik toch alle intervallen en de meesten ook nog best wel snel. Van spierpijn heb ik weinig last, gelukkig.

Vrijdag liep ik een km of 12 of 13. Dit ging prima. Ik was niet moe meer. Ik wilde eigenlijk rustig lopen, maar dit lukte niet goed: mijn benen gingen vanzelf snel. Okee, dan maar wat sneller lopen. Het lopen ging heerlijk. Ik wilde best nog wel een stukje meer lopen maar dat deed ik niet. Het leek me niet verstandig, zo snel na een marathon. Bovendien voel ik een spier bij mijn heup, die ik ook al voelde vanaf 10 km op de marathon. Dus maar gewoon naar huis gelopen.

VAndaag, zaterdag, voel ik deze spier nog steeds. Dus maar even wat rustiger aan doen. Niet helemaal stoppen, dat is niet nodig, maar wel even mezelf in acht nemen.

slapen en eten

Wat ben ik moe. Ik duikel 's avonds  vroeg mijn bed in, slaap de hele nacht door en kom er 's morgens moe weer uit. Met veel honger. Ik voel me de hele dag moe en blijf maar eten. jGisteren een uur bijles gegeven in Groningen en hier kwam ik helemaal uitgeput vandaan. De rest van de middag lag ik in de stoel bij te komen. Vandaag gaat het iets beter, ik ben niet meer afgepeigerd, alleen gewoon moe.

Dit zijn de naweeën van de marathon. Maar ik kijk er met veel plezier en met trots op terug, dus het geeft helemaal niks.