Maandag had ik nog geprobeerd 12 km te lopen, maar het ging onderweg zo slecht, dat ik mijn route heb ingekort en 7km heb gelopen. Ik was nog veel te moe van mijn 30 km.
Woensdag deed ik een heel rustige training met de loopgroep. Ik geloof dat ik niet eerder zo rustig heb gelopen op de woensdagavond.
De rest van de week heb ik qua lopen gerust. Maar verder was het een heel drukke week. Een overvolle agenda, vier avonden weg. Vier dagen rijden van afspraak naar afspraak. Het is leuk om zo druk te zijn, want het zijn leuke afspraken. Ik heb tegenwoordig alleen maar heel leuk werk. Dat is mooi, maar deze week was wel erg vol en druk. Ik kwam soms niet goed toe aan voldoende eten en drinken.
Ik toog dus met gemengde gevoelens naar Haren, om daar een halve marathon te lopen. Het weer was ook nog eens ronduit slecht: regen en 1 graad. Ik zag er tegenop om de kou in te gaan, ook al weet ik best dat het na 10 minuten lopen niet koud meer is. Zeker niet met mijn nieuwe thermoshirt.
In het startvak zag ik EC, die ik ken van Groningen Atletiek. Hij ging 4.30 min/km lopen, hij wilde 1.35 lopen. Ach dat wilde ik ook wel, dus ik dacht mooi bij hem te blijven. Maar ik merkte al meteen dat dat er niet inzat. De eerste drie km gingen niet goed en ik verwachtte dat ik het de rest van deze halve zwaar zou krijgen.
Maar net voor de 5 km kon ik bij een groepje aanhaken. Zij liepen vrijwel exact 4.35 min/km. Ik kwam in een goed ritme, zij hielden me uit de wind en tot 10 km liep ik met dit groepje mee. 46 nog wat was mijn tijd op de 10 km. Snel! Maar vanaf dit punt kreeg ik het ineens heel zwaar. Ik moest lossen uit de groep. Het ging zwaarder en zwaarder. Ik dacht erover om uit te stappen, want ik voorzag dat ik het alleen maar zwaarder zou gaan worden en dat ik steeds langzamer zou gaan lopen en dan op een teleurstellende 1.41 of zo zou uitkomen. Maar je kon eigenlijk nergens uitstappen. Ik ben totaal niet bekend in dit gebied, ik had geen flauw idee over een korte weg terug naar Haren. Dus dan maar doorlopen.
Na 15 km ging het zowaar iets beter en na 18 km ging het eigenlijk weer goed. Na 19 km kwam het beruchte viaduct over het spoor, maar hier liep ik makkelijk tegenop. Toen snel afdalen naar beneden, tempo in de laatste km proberen vast te houden (dit lukte maar matig, maar okee, het ging wel weer sneller dan eerst). Flink doorlopen naar de finish: 1.38.25 (ongeveer, kan een paar seconden afwijken). Best een heel mooie tijd. Het parcours was zwaar, vergelijkbaar met Egmond, vond ik. Ook door het slechte weer. En ik liep dezelfde tijd, dus prima.
Maar toch knaagt het. Want ik ben te snel gestart. En ik was met deze tijd vierde in mijn categorie. Een minuut achter nummer drie. Dus als ik nou iets langzamer was gestart, een minder drukke week had gehad, beter had gegeten, zou ik dan een minuut sneller geweest zijn?
zaterdag 9 maart 2013
maandag 4 maart 2013
30 km is best ver
Zaterdag op naar Groningen voor de derde RtoR-loop. Dit keer 30 km op 5.30 (wat in de praktijk 5.25 werd). Het weer was mooi, rustig, weinig wind, niet koud. Het parcours was een rondje Leekstermeer, voor mij bekend terrein.
Het lopen ging goed, de verzorgingsposten elke 5 km waren weer erg fijn. Het tempo was ook goed en prima vol te houden. Op het laatst werd ik wel moe, maar eenmaal in de kantine kreeg ik wel erg zere benen, vooral de kuiten. Ik kon bijna niet meer staan, wat is dat nu? Na een tijdje zakte het weer af. Ik wijt dit nu aan mijn jetlag, die ik nog steeds niet helemaal te boven ben. Ik word al heel vroeg in de avond (9 uur) erg slaperig, slaap vervolgens 2 uur heel diep en vervolgens slaap ik eigenlijk slecht, ben om half 6 alweer klaar wakker. Uit de tijd dat ik nog nachtdiensten deed, weet ik dat fysieke prestaties tot een week na het einde van de nachtdienst nog slecht gingen. Dus die zere benen zullen wel een gevolg van de jetlag zijn.
Zondag lekker gerust, vandaag lekker in het zonnetje hollen, km of 10. En dan zaterdag de halve van Haren. Geen verwachtingen vooraf, net als in Egmond en Apeldoorn gewoon lekker gaan lopen. Dat leidde tot de beste resultaten.
Het lopen ging goed, de verzorgingsposten elke 5 km waren weer erg fijn. Het tempo was ook goed en prima vol te houden. Op het laatst werd ik wel moe, maar eenmaal in de kantine kreeg ik wel erg zere benen, vooral de kuiten. Ik kon bijna niet meer staan, wat is dat nu? Na een tijdje zakte het weer af. Ik wijt dit nu aan mijn jetlag, die ik nog steeds niet helemaal te boven ben. Ik word al heel vroeg in de avond (9 uur) erg slaperig, slaap vervolgens 2 uur heel diep en vervolgens slaap ik eigenlijk slecht, ben om half 6 alweer klaar wakker. Uit de tijd dat ik nog nachtdiensten deed, weet ik dat fysieke prestaties tot een week na het einde van de nachtdienst nog slecht gingen. Dus die zere benen zullen wel een gevolg van de jetlag zijn.
Zondag lekker gerust, vandaag lekker in het zonnetje hollen, km of 10. En dan zaterdag de halve van Haren. Geen verwachtingen vooraf, net als in Egmond en Apeldoorn gewoon lekker gaan lopen. Dat leidde tot de beste resultaten.
donderdag 28 februari 2013
Snel gelopen
Na woensdag grotendeels binnen te hebben doorgebracht, lesgeven en veel administratie doen, terwijl buiten de zon scheen, had ik 's avonds best zin om even buiten te rennen. Helaas bleek het een stuk kouder dan ik dacht toen ik naar buiten stapte, dus nog maar weer terug om mijn muts op te halen.
Ik moest heel snel fietsen, want ik was erg laat van huis weg. Gelukkig kwam ik nog net op tijd bij ons verzamelpunt en vertrokken we vrijwel meteen. Op het programma stonden krachtoefeningen en dat vonden mijn bovenbenen niet fijn. Hoe het kwam weet ik niet, maar bij het fietsen voelde ik mijn bovenbenen al. Terwijl ik normaal veel aankan, qua bovenbenen. Maar nu niet. Dus steeds maar wat minder uitvalpassen gedaan bij elke serie.
Toen het lopen: 10 keer 750 meter. Ik was benieuwd hoe die zouden gaan. Ze gingen heel goed en snel ook. De vorm is blijkbaar nog steeds aanwezig, ondanks dat ik mijn hele bioritme door de war heb geschopt met mijn reis naar Hongkong. Dat is mooi.
Nu houd ik twee dagen rust, want zaterdag moet ik 30 km lopen op 5.30 minuut/km. En een week later zou ik de halve marathon in Haren lopen. Benieuwd hoe dat gaat.
Ik moest heel snel fietsen, want ik was erg laat van huis weg. Gelukkig kwam ik nog net op tijd bij ons verzamelpunt en vertrokken we vrijwel meteen. Op het programma stonden krachtoefeningen en dat vonden mijn bovenbenen niet fijn. Hoe het kwam weet ik niet, maar bij het fietsen voelde ik mijn bovenbenen al. Terwijl ik normaal veel aankan, qua bovenbenen. Maar nu niet. Dus steeds maar wat minder uitvalpassen gedaan bij elke serie.
Toen het lopen: 10 keer 750 meter. Ik was benieuwd hoe die zouden gaan. Ze gingen heel goed en snel ook. De vorm is blijkbaar nog steeds aanwezig, ondanks dat ik mijn hele bioritme door de war heb geschopt met mijn reis naar Hongkong. Dat is mooi.
Nu houd ik twee dagen rust, want zaterdag moet ik 30 km lopen op 5.30 minuut/km. En een week later zou ik de halve marathon in Haren lopen. Benieuwd hoe dat gaat.
woensdag 27 februari 2013
Frisse lucht
Heel erg fijn gelopen. Weer met lichte tegenzin begonnen. Ik was nog wat moe, vanwege mijn jetlag, maar toch maar op pad gegaan. Wat heerlijk om in de frisse buitenlucht te lopen ipv in de ge-aircode gym of tussen de uitlaatgassen. We zijn wel bevoorrecht, hier in Noord-Nederland.
Op mijn schema stond dat ik 20 km moest lopen met daarin 3 keer 15 minuten op halve marathontempo. Van de drie keer 15 heb ik drie keer 10 minuten gemaakt, vanwege mijn jetlag en omdat ik zaterdag 30 km moet lopen op 5.30 minuut per km. Best pittig dus. Vandaar nu een beetje rustiger aan.
Maar het ging heel fijn. Ik liep de drie 10-minutes, dacht ik, ongeveer even hard als toen ik 13 km per uur op de loopband liep, al kan mijn gevoel ook helemaal niet kloppen natuurlijk. Maar goed, het was fijn en de rest van de dik 1 1/2 uur liep ik lekker rustig en ook fijn. Totaal 18 km denk ik? Misschien ietsje meer.
Op mijn schema stond dat ik 20 km moest lopen met daarin 3 keer 15 minuten op halve marathontempo. Van de drie keer 15 heb ik drie keer 10 minuten gemaakt, vanwege mijn jetlag en omdat ik zaterdag 30 km moet lopen op 5.30 minuut per km. Best pittig dus. Vandaar nu een beetje rustiger aan.
Maar het ging heel fijn. Ik liep de drie 10-minutes, dacht ik, ongeveer even hard als toen ik 13 km per uur op de loopband liep, al kan mijn gevoel ook helemaal niet kloppen natuurlijk. Maar goed, het was fijn en de rest van de dik 1 1/2 uur liep ik lekker rustig en ook fijn. Totaal 18 km denk ik? Misschien ietsje meer.
maandag 25 februari 2013
vakantietrainingen
Ben net terug van een week vakantie in Hongkong. Het was daar prima, vooral het weer: overdag 23 graden en veel zon. We zijn dus allemaal flink verbrand.
Ik heb ook nog hardgelopen. Niet buiten. Ik durfde dat niet aan wegens de luchtvervuiling en omdat ik geen geschikte plek vond in de omgeving van het hotel. En ik had geen zin om eerst een dik half uur met de metro te rijden naar een park of boulevard aan zee.
Maar gelukkig had het hotel een 'gym', met daarin twee loopbanden en een hometrainer. Daarop heb ik een aantal trainingen van ongeveer een uur afgewerkt. En dat was leuk: verschillende tempo's op de loopband en verschillende hellingen. Omdat ik (door het vele lopen in de stad op verkeerde schoenen?) weer last had van mijn voet heb ik het lopen afgewisseld met fietsen. En ook hier verschillende hellingen opgefietst. Nadeel: je fietst op zo'n ding nooit naar beneden.
Gisteren zijn we thuisgekomen, na een nachtvlucht van 12 uur. Ik heb 's ochtends nog met de loopgroep meegetraind. Ik kon alleen maar rustig lopen, maar het was heerlijk om de frisse boslucht in te ademen ipv de uitlaatgassen in Hongkong.
Nu, na een nacht slapen van 14 uur, ben ik nog moe en niet over mijn jetlag heen. Vandaag maar verder uitrusten, en werken, huishouden doen enzo. Vorige week was mijn lichaam behoorlijk in de war door de jetlag: op vreemde momenten veel trek in eten, rare smaak in mijn mond, licht in mijn hoofd en bij inspanning meteen een hele snelle hartslag. Dat was na een dag over, dat zal nu ook wel weer. Misschien morgen dus weer een stukje lopen, woensdag naar de loopgroep en dan zien we wel verder.
Ik heb ook nog hardgelopen. Niet buiten. Ik durfde dat niet aan wegens de luchtvervuiling en omdat ik geen geschikte plek vond in de omgeving van het hotel. En ik had geen zin om eerst een dik half uur met de metro te rijden naar een park of boulevard aan zee.
Maar gelukkig had het hotel een 'gym', met daarin twee loopbanden en een hometrainer. Daarop heb ik een aantal trainingen van ongeveer een uur afgewerkt. En dat was leuk: verschillende tempo's op de loopband en verschillende hellingen. Omdat ik (door het vele lopen in de stad op verkeerde schoenen?) weer last had van mijn voet heb ik het lopen afgewisseld met fietsen. En ook hier verschillende hellingen opgefietst. Nadeel: je fietst op zo'n ding nooit naar beneden.
Gisteren zijn we thuisgekomen, na een nachtvlucht van 12 uur. Ik heb 's ochtends nog met de loopgroep meegetraind. Ik kon alleen maar rustig lopen, maar het was heerlijk om de frisse boslucht in te ademen ipv de uitlaatgassen in Hongkong.
Nu, na een nacht slapen van 14 uur, ben ik nog moe en niet over mijn jetlag heen. Vandaag maar verder uitrusten, en werken, huishouden doen enzo. Vorige week was mijn lichaam behoorlijk in de war door de jetlag: op vreemde momenten veel trek in eten, rare smaak in mijn mond, licht in mijn hoofd en bij inspanning meteen een hele snelle hartslag. Dat was na een dag over, dat zal nu ook wel weer. Misschien morgen dus weer een stukje lopen, woensdag naar de loopgroep en dan zien we wel verder.
vrijdag 15 februari 2013
het was een heel eind
Vandaag dus die 20 km met 2 x 20 minuten snel erin. In december had ik deze training ook al een keer gedaan en toen was die me heel zwaar gevallen en misschien wel de oorzaak van mijn tegenvallende tijd in Blijham. Ik was daar, denk ik, toen nog niet van hersteld.
Maar goed, nu dus dezelfde training. Eerst maar rustig beginnen, een stuk van een km of 4. Ik kreeg mijn hartslag niet onder de 147. Veel te hoog dus eigenlijk, hoe langzaam ik ook liep. Geen idee wat er aan de hand was, misschien liep ik ook wel gewoon te snel.
Toen de eerste 20 minuten. Ik zou met mijn HF onder de 160 blijven, maar dit lukte ook niet, het was iets tussen de 161 en 165. Nou ja, das ook weer niet zo veel hoger, dan maar iets sneller. Het ging goed, al was het ook best zwaar. Even 5 minuten weer rustig en toen de tweede 20 minuten. Die gingen net als de eerste, zelfde snelheid, zelfde gevoel. Ik was gewoon trots op mezelf dat ik ze had volbracht, het voelde beter aan dan toen in december en ik had ook het idee dat ik iets harder liep, maar dat weet ik niet zeker.
Maar toen de laatste 8 km of zo naar huis. Wat een end was dat. Ik was volkomen door mijn energievoorraad heen en ik had ook dorst. Maar natuurlijk niks te eten of drinken meegenomen. Het ging moeizamer en moeizamer en ik wilde wel en niet langzamer lopen. Wel omdat ik zo moe was, maar niet omdat ik dan nog langer onderweg was. Uiteindelijk liep ik dus snel, HF was 150 en op het eind zelfs 159, niet veel langzamer dan in mijn intervallen dus.
Eenmaal thuis meteen gegeten en gedronken, en later twee pannenkoeken en drie boterhammen gegeten en toen had ik eigenlijk nog steeds trek. Dus nog maar wat genomen en nu even lekker op de stoel zitten en dit stukje typen.
Maar goed, nu dus dezelfde training. Eerst maar rustig beginnen, een stuk van een km of 4. Ik kreeg mijn hartslag niet onder de 147. Veel te hoog dus eigenlijk, hoe langzaam ik ook liep. Geen idee wat er aan de hand was, misschien liep ik ook wel gewoon te snel.
Toen de eerste 20 minuten. Ik zou met mijn HF onder de 160 blijven, maar dit lukte ook niet, het was iets tussen de 161 en 165. Nou ja, das ook weer niet zo veel hoger, dan maar iets sneller. Het ging goed, al was het ook best zwaar. Even 5 minuten weer rustig en toen de tweede 20 minuten. Die gingen net als de eerste, zelfde snelheid, zelfde gevoel. Ik was gewoon trots op mezelf dat ik ze had volbracht, het voelde beter aan dan toen in december en ik had ook het idee dat ik iets harder liep, maar dat weet ik niet zeker.
Maar toen de laatste 8 km of zo naar huis. Wat een end was dat. Ik was volkomen door mijn energievoorraad heen en ik had ook dorst. Maar natuurlijk niks te eten of drinken meegenomen. Het ging moeizamer en moeizamer en ik wilde wel en niet langzamer lopen. Wel omdat ik zo moe was, maar niet omdat ik dan nog langer onderweg was. Uiteindelijk liep ik dus snel, HF was 150 en op het eind zelfs 159, niet veel langzamer dan in mijn intervallen dus.
Eenmaal thuis meteen gegeten en gedronken, en later twee pannenkoeken en drie boterhammen gegeten en toen had ik eigenlijk nog steeds trek. Dus nog maar wat genomen en nu even lekker op de stoel zitten en dit stukje typen.
donderdag 14 februari 2013
lekker weer keihard
Omdat het nog steeds zo koud is en omdat ik op de bank na het eten in slaap was gevallen, ging ik wederom met weinig zin naar de training. Onder het inlopen had ik het nog steeds koud en wist ik nog niet of ik deze training nou rustig of snel zou doen.
Het werd dus snel. Waarom weet ik niet, maar ik deed dit gewoon. We deden drie aflopende piramides van 4-3-2-1 minuut met 1 minuut pauze. Allemaal even snel gedaan (bijna). De eerste vier minuten liep ik nog vooraan mee, maar dit kon ik niet volhouden.
Vandaag gerust, morgen ga ik 20 km lopen met 2 keer 20 minuten op 12,5 km/uur. Of zoiets, want ik moet dit altijd inschatten. Ik heb geen apparaat dat mijn tempo kan weergeven. Wel een hartslagmeter, dat moet dan HF ongeveer 160 of iets lager zijn. Het sneeuwt nu, dus het kan morgen heel leuk worden.
Voet voel ik soms nog wel. Deze week train ik nog flink, volgende week zal ik meer rust houden.
Ik ben trouwens tot trainer verklaard: kijk hier maar.
Het werd dus snel. Waarom weet ik niet, maar ik deed dit gewoon. We deden drie aflopende piramides van 4-3-2-1 minuut met 1 minuut pauze. Allemaal even snel gedaan (bijna). De eerste vier minuten liep ik nog vooraan mee, maar dit kon ik niet volhouden.
Vandaag gerust, morgen ga ik 20 km lopen met 2 keer 20 minuten op 12,5 km/uur. Of zoiets, want ik moet dit altijd inschatten. Ik heb geen apparaat dat mijn tempo kan weergeven. Wel een hartslagmeter, dat moet dan HF ongeveer 160 of iets lager zijn. Het sneeuwt nu, dus het kan morgen heel leuk worden.
Voet voel ik soms nog wel. Deze week train ik nog flink, volgende week zal ik meer rust houden.
Ik ben trouwens tot trainer verklaard: kijk hier maar.
maandag 11 februari 2013
zon, wind en kou
Vanmorgen had ik nergens zin in. Ik wilde eigenlijk gaan fietsen (vanwege mijn voet), maar daar zag ik helemaal tegenop. Ik vond het veel te koud en er waaide een veel te koude wind. Lopen trok me ook niet aan, maar leek me minder erg dan fietsen. En de voet leek al weer een stuk beter dan zaterdagavond, dus ik vond dat lopen wel verantwoord was.
Zomaar vroeg ik of mijn dochter niet met me mee wilde lopen. Na wat twijfels zei ze ja. Dus trokken we er samen op uit. Mijn dochter loopt heel rustig, dus ik liep heel rustig met haar mee. De eerste meters nog met minder zin, maar algauw was het toch wel weer prima. Gezellig kletsend liepen we een half uur.
Toen was ik nog helemaal niet moe en dus besloot ik er nog een lus bij te lopen. In die lus deed ik het lantaarnpaalspel. Dat houdt in dat ik van lantaarnpaal naar lantaarnpaal liep, afwisselend in een snel en langzaam tempo. Het laatste stuk deed ik nog wat langere en minder snelle tempo's , zodat ik vanmorgen wel alle snelheden tussen 8 en 15 km/uur heb gehad.
Het was pittig, de snelle kms van Apeldoorn zitten duidelijk nog in de benen. Maakt niet uit, het was goed zo.
Zomaar vroeg ik of mijn dochter niet met me mee wilde lopen. Na wat twijfels zei ze ja. Dus trokken we er samen op uit. Mijn dochter loopt heel rustig, dus ik liep heel rustig met haar mee. De eerste meters nog met minder zin, maar algauw was het toch wel weer prima. Gezellig kletsend liepen we een half uur.
Toen was ik nog helemaal niet moe en dus besloot ik er nog een lus bij te lopen. In die lus deed ik het lantaarnpaalspel. Dat houdt in dat ik van lantaarnpaal naar lantaarnpaal liep, afwisselend in een snel en langzaam tempo. Het laatste stuk deed ik nog wat langere en minder snelle tempo's , zodat ik vanmorgen wel alle snelheden tussen 8 en 15 km/uur heb gehad.
Het was pittig, de snelle kms van Apeldoorn zitten duidelijk nog in de benen. Maakt niet uit, het was goed zo.
zondag 10 februari 2013
opspringende hond
De Road to Rotterdam trainingsloop vond zaterdag plaats. Ik ben hier een van de voorlopers en dat is erg leuk. Ineens word ik als een soort deskundige gezien en dat klopt ook wel een beetje natuurlijk, na vijf marathons en ruim 8 jaar loopervaring.
Er waren vier voorlopers, dus bombardeerde ik mezelf maar tot een achterloper, samen met nog een voor/achterloper. Hier hadden we leuke gesprekken en konden ook mensen adviseren. Het meest heb ik geadviseerd om de volgende keer in een langzamere groep mee te lopen. Er waren een aantal mensen die op het laatst best moe werden en dat is eigenlijk niet de bedoeling. Deze lopen zijn bedoeld om je benen te wennen aan een lange duur. Snelheid train je in de andere trainingen, met intervallen op marathontempo bijvoorbeeld. Voor je uiteindelijke tijd op de marathon maakt het niet heel veel uit of je deze duurtrainingen op 5.45 min/km doet of 6 min/km of zelfs 6.15 min/km.
Zo, dat was een stukje ervaringstheorie.
Nu de praktijk: het was mooi weer, de zon kwam nog tevoorschijn. De route voerde langs paden waar ik nooit eerder geweest was, door bos, langs de plas en een stukje door de stad natuurlijk. Berijpte velden, soms gladde paden, prima verzorging onderweg: wat wil een mens nog meer. Het lopen ging ook helemaal prima. Pas 's avonds voelde ik toch weer wat pijn in mijn voet en ik zag ook dat het weer iets dikker was dan normaal.
Vandaar dat ik vandaag maar niet heb hardgelopen, wat wel mijn plan was, maar ruim 1 1/2 uur heb gewandeld door de sneeuw. Ook leuk. Onderweg werd ik besprongen door een hond en toen ik de eigenaresse vroeg of ze haar hond niet bij zich kon houden kreeg ik als antwoord dat die hond dat inderdaad niet mocht doen, maar dat zij nu even een paard stond te aaien....... Met andere woorden: haar hond mag gewoon mensen aanvallen als zij zich met een paard staat bezig te houden. Niet het antwoord wat ik wilde horen. Ik ben hoofdschuddend maar verder gelopen.
Er waren vier voorlopers, dus bombardeerde ik mezelf maar tot een achterloper, samen met nog een voor/achterloper. Hier hadden we leuke gesprekken en konden ook mensen adviseren. Het meest heb ik geadviseerd om de volgende keer in een langzamere groep mee te lopen. Er waren een aantal mensen die op het laatst best moe werden en dat is eigenlijk niet de bedoeling. Deze lopen zijn bedoeld om je benen te wennen aan een lange duur. Snelheid train je in de andere trainingen, met intervallen op marathontempo bijvoorbeeld. Voor je uiteindelijke tijd op de marathon maakt het niet heel veel uit of je deze duurtrainingen op 5.45 min/km doet of 6 min/km of zelfs 6.15 min/km.
Zo, dat was een stukje ervaringstheorie.
Nu de praktijk: het was mooi weer, de zon kwam nog tevoorschijn. De route voerde langs paden waar ik nooit eerder geweest was, door bos, langs de plas en een stukje door de stad natuurlijk. Berijpte velden, soms gladde paden, prima verzorging onderweg: wat wil een mens nog meer. Het lopen ging ook helemaal prima. Pas 's avonds voelde ik toch weer wat pijn in mijn voet en ik zag ook dat het weer iets dikker was dan normaal.
Vandaar dat ik vandaag maar niet heb hardgelopen, wat wel mijn plan was, maar ruim 1 1/2 uur heb gewandeld door de sneeuw. Ook leuk. Onderweg werd ik besprongen door een hond en toen ik de eigenaresse vroeg of ze haar hond niet bij zich kon houden kreeg ik als antwoord dat die hond dat inderdaad niet mocht doen, maar dat zij nu even een paard stond te aaien....... Met andere woorden: haar hond mag gewoon mensen aanvallen als zij zich met een paard staat bezig te houden. Niet het antwoord wat ik wilde horen. Ik ben hoofdschuddend maar verder gelopen.
donderdag 7 februari 2013
je krijgt nooit spijt....
Het loopje in de zon werd een loopje bij ondergaande zon want ik vertrok pas om 17.00 uur. Werk en studie hielden mij aan de laptop gekluisterd. Inmiddels had ik eerlijk gezegd al geen zin meer om nog te gaan hardlopen, maar ik dacht aan mijn eigen, inmiddels in bredere kring bekend geworden uitspraak:
Je krijgt nooit spijt als je toch bent gaan hardlopen, maar als je niet was gaan hardlopen, krijg je wel spijt.
Dit idee hielp me over de drempel en dus vertrok ik toch.
En inderdaad, na een paar meter was ik alweer aan het genieten. De benen hielden zich goed, mijn lichaam was blijkbaar al uitgerust, want dat wilde wel. Ik deed nog een paar stukken op een hoger tempo en ik dacht dat ik wel een extra lus kon toevoegen aan mijn geplande 10 km, zo lekker ging het.
Maar na 6 km begon eerst mijn ene en toen ook mijn andere been steeds meer pijn te doen, dus liet ik die extra lus maar zitten. Je moet het natuurlijk niet te gek maken, zaterdag staat er 25 km gepland. Ik liep dus verder rustig naar huis met een voldaan gevoel.
Je krijgt nooit spijt als je toch bent gaan hardlopen, maar als je niet was gaan hardlopen, krijg je wel spijt.
Dit idee hielp me over de drempel en dus vertrok ik toch.
En inderdaad, na een paar meter was ik alweer aan het genieten. De benen hielden zich goed, mijn lichaam was blijkbaar al uitgerust, want dat wilde wel. Ik deed nog een paar stukken op een hoger tempo en ik dacht dat ik wel een extra lus kon toevoegen aan mijn geplande 10 km, zo lekker ging het.
Maar na 6 km begon eerst mijn ene en toen ook mijn andere been steeds meer pijn te doen, dus liet ik die extra lus maar zitten. Je moet het natuurlijk niet te gek maken, zaterdag staat er 25 km gepland. Ik liep dus verder rustig naar huis met een voldaan gevoel.
spierpijn
Maandag en dinsdag was het t ergst. Trap aflopen was pijnlijk. Helaas moest ik dinsdagavond een cursus geven en vier keer twee trappen op en af met zware bakken. Oef! Het viel niet mee.
Ik twijfelde dus wel toen ik woensdag naar de looptraining fietste. Nog steeds zere benen. Alleen maar rustig meehobbelen, misschien maar een halve training meedoen. Dat we een tunneltraining zouden gaan doen, hielp ook al niet.
Maar het viel mee. Op vlakke weg lopen ging eigenlijk best. Tunnel in, naar beneden dus was de eerst keer wel lastig, maar ging daarna iets beter. Omhoog ging goed. Ik heb heel rustig meegelopen, achteraan en kon makkelijk de hele training volhouden. Ik was niet moe meer, had alleen nog last van spierpijn.
Vandaag, de ochtend na de training, is de spierpijn al weer minder. Dus ga ik vanmiddag, als de zon schijnt lekker weer een uurtje lopen. Gewoon rustig aan, om de benen te bewegen en de spieren te doorbloeden en zo het herstel te bevorderen. Want zaterdag staat alweer de 25 km van Road to Rotterdam gepland.
Ik twijfelde dus wel toen ik woensdag naar de looptraining fietste. Nog steeds zere benen. Alleen maar rustig meehobbelen, misschien maar een halve training meedoen. Dat we een tunneltraining zouden gaan doen, hielp ook al niet.
Maar het viel mee. Op vlakke weg lopen ging eigenlijk best. Tunnel in, naar beneden dus was de eerst keer wel lastig, maar ging daarna iets beter. Omhoog ging goed. Ik heb heel rustig meegelopen, achteraan en kon makkelijk de hele training volhouden. Ik was niet moe meer, had alleen nog last van spierpijn.
Vandaag, de ochtend na de training, is de spierpijn al weer minder. Dus ga ik vanmiddag, als de zon schijnt lekker weer een uurtje lopen. Gewoon rustig aan, om de benen te bewegen en de spieren te doorbloeden en zo het herstel te bevorderen. Want zaterdag staat alweer de 25 km van Road to Rotterdam gepland.
zondag 3 februari 2013
PR!!!!
Hahaaa!! Het ging fantastisch en er rolde een persoonlijk record uit van 2.10.08. Hoera!
Ik stond ingedeeld in het een-na-laatste startvak. Dat leek me al een wat traag startvak, dus ik was van plan om voorin dat startvak te gaan staan. Ik ben inderdaad in het startvak een heel stuk naar voren gelopen en ik dacht dat ik ook vooraan stond, maar toch werd er na het startschot langzaam gelopen. Ik kon harder.
De eerste 5 kilometer heb ik alleen maar mensen ingehaald. Kris kras, versnellen en weer vertragen omdat ik er niet langs kon. Ik kwam bij de pacers van 2.15 te lopen en dacht dat ik daar wel mooi achter kon blijven. 2.15 leek me een aardige tijd. Maar toen ik even niet oplette was ik hen voorbij. Dan maar op eigen, snelle tempo door.
De 5 km ging in 23.30, de 10 km in 47.30. Niet helemaal constant, maar dat kwam ook door het stijgende en dalende parcours. Bij 10 km was ik nog helemaal niet moe, ik vond dat ik daar al snel was. Verder lopen, bij 14,5 km nam ik een gelletje, ik voelde dat ik dat nodig had. Na 15 km (in 1.12 gelopen), ging het stief bergop. Ik wist dat dit zwaar was en had me erop ingesteld. Hier niet stuk gaan, zorgen dat ik er goed doorheen kom. Dat lukte. Bij 20 km, 1.35 had ik toen gelopen, begon het parcours te dalen. Ik wist dat ik snel kon dalen als ik er nog kracht voor had, en die had ik. Hier was ik nog niet erg moe.
Het grote inhalen begon. Hele hordes mensen liep ik voorbij, samen met een andere man. Wij bleven steeds bij elkaar in de buurt en sjeesden naar beneden. Ik was de kms aan het aftellen, ik wist dat ik op PR-tijd liep. Na 25 km ging de weg steeds minder dalen en ik was wel door mijn reserves heen, nu. Maar ik wilde bij die man blijven en omdat ik wist dat er een goede tijd zat aan te komen, gaf me dat nog extra energie.
Het laatste stuk over de Loolaan was gewoon zwaar. Ik was moe, had last van mijn bovenbeen en de finish was erg ver weg. Toch doorlopen en dan eindelijk finshen: 2.10 op mijn klok. Wauw, dat had ik niet verwacht!
Hier mijn plaatje: Centraal Beheer Achmea Midwintermarathon 2013 | Uitslag Evelien Hoogendoorn
Na drie uur wachten en kletsen in Orpheus begon de laatste etappe: de terugreis in de bus van Groningen Atletiek. Het werd erg gezellig en we werden bedolven onder worst, kaas, pinda's, borrelnootjes, engelse drop, zoute drop, een snicker, bier en wijn. Het smaakte allemaal erg goed, het werd eigenlijk steeds gezelliger en vrolijker in de bus. Hoe zou dat nou komen? Het was bijna jammer dat we zo snel al weer in Groningen waren. Kortom: het was een heel geslaagde en succesvolle dag. Niet alleen voor mij, ook voor loopvriendin LdJ die heel knap een hele marathon liep binnen de 4.30!
Ik stond ingedeeld in het een-na-laatste startvak. Dat leek me al een wat traag startvak, dus ik was van plan om voorin dat startvak te gaan staan. Ik ben inderdaad in het startvak een heel stuk naar voren gelopen en ik dacht dat ik ook vooraan stond, maar toch werd er na het startschot langzaam gelopen. Ik kon harder.
De eerste 5 kilometer heb ik alleen maar mensen ingehaald. Kris kras, versnellen en weer vertragen omdat ik er niet langs kon. Ik kwam bij de pacers van 2.15 te lopen en dacht dat ik daar wel mooi achter kon blijven. 2.15 leek me een aardige tijd. Maar toen ik even niet oplette was ik hen voorbij. Dan maar op eigen, snelle tempo door.
De 5 km ging in 23.30, de 10 km in 47.30. Niet helemaal constant, maar dat kwam ook door het stijgende en dalende parcours. Bij 10 km was ik nog helemaal niet moe, ik vond dat ik daar al snel was. Verder lopen, bij 14,5 km nam ik een gelletje, ik voelde dat ik dat nodig had. Na 15 km (in 1.12 gelopen), ging het stief bergop. Ik wist dat dit zwaar was en had me erop ingesteld. Hier niet stuk gaan, zorgen dat ik er goed doorheen kom. Dat lukte. Bij 20 km, 1.35 had ik toen gelopen, begon het parcours te dalen. Ik wist dat ik snel kon dalen als ik er nog kracht voor had, en die had ik. Hier was ik nog niet erg moe.
Het grote inhalen begon. Hele hordes mensen liep ik voorbij, samen met een andere man. Wij bleven steeds bij elkaar in de buurt en sjeesden naar beneden. Ik was de kms aan het aftellen, ik wist dat ik op PR-tijd liep. Na 25 km ging de weg steeds minder dalen en ik was wel door mijn reserves heen, nu. Maar ik wilde bij die man blijven en omdat ik wist dat er een goede tijd zat aan te komen, gaf me dat nog extra energie.
Het laatste stuk over de Loolaan was gewoon zwaar. Ik was moe, had last van mijn bovenbeen en de finish was erg ver weg. Toch doorlopen en dan eindelijk finshen: 2.10 op mijn klok. Wauw, dat had ik niet verwacht!
Hier mijn plaatje: Centraal Beheer Achmea Midwintermarathon 2013 | Uitslag Evelien Hoogendoorn
Na drie uur wachten en kletsen in Orpheus begon de laatste etappe: de terugreis in de bus van Groningen Atletiek. Het werd erg gezellig en we werden bedolven onder worst, kaas, pinda's, borrelnootjes, engelse drop, zoute drop, een snicker, bier en wijn. Het smaakte allemaal erg goed, het werd eigenlijk steeds gezelliger en vrolijker in de bus. Hoe zou dat nou komen? Het was bijna jammer dat we zo snel al weer in Groningen waren. Kortom: het was een heel geslaagde en succesvolle dag. Niet alleen voor mij, ook voor loopvriendin LdJ die heel knap een hele marathon liep binnen de 4.30!
zaterdag 2 februari 2013
Klaar voor Apeldoorn
Deze week echt goed uitgerust. Ik was ook moe na de loop- en schaatsweek hiervoor. Maandag en dinsdag gerust, woensdag met de loopgroep meegedaan. Van de 20 keer 1 minuut snel heb ik er vier ook echt op een snel tempo gedaan. De rest veel rustiger, maar toch nog zo snel dat ik twijfelde of ik toch niet te hard had gelopen. Daar zal ik wel nooit achterkomen.
Donderdag en vrijdag niks gedaan. Ik was ook erg moe, van weinig slapen. Ik had van alles te doen en ga dan te laat naar bed, moet er ook vroeg weer uit. Vrijdag brak het me op. Dus die avond vroeg naar bed, vanmorgen wat later eruit. Zonet nog een km of zes hardgelopen, wat prima ging. De benen hebben er wel zin in en ik ook.
Ik ga geen uitspraken doen over tijden of snelheden. Ik ga gewoon lekker lopen en dan zie ik wel waar ik uit kom. Zo deed ik het in Egmond ook en in Peize eigenlijk ook. Het weer is nu prima, hopelijk morgen ook. Ik heb er zin in.
Donderdag en vrijdag niks gedaan. Ik was ook erg moe, van weinig slapen. Ik had van alles te doen en ga dan te laat naar bed, moet er ook vroeg weer uit. Vrijdag brak het me op. Dus die avond vroeg naar bed, vanmorgen wat later eruit. Zonet nog een km of zes hardgelopen, wat prima ging. De benen hebben er wel zin in en ik ook.
Ik ga geen uitspraken doen over tijden of snelheden. Ik ga gewoon lekker lopen en dan zie ik wel waar ik uit kom. Zo deed ik het in Egmond ook en in Peize eigenlijk ook. Het weer is nu prima, hopelijk morgen ook. Ik heb er zin in.
maandag 28 januari 2013
nu rusten
Het werd zaterdag een uur lopen en een uur schaatsen. Ik kon namelijk niet kiezen wat ik nog zou doen, nu het nog winter was, met sneeuw en ijs. Dus dan maar allebei doen. Lopen ging prima, maar wel weer over besneeuwde paden, dus toch iets een gevoel in mijn voet. Met schaatsen kwam ik niet echt goed in mijn slag, maar toch genoten.
Zondag was het prutweer: regen en dooi. Niks aan. Wat kon ik doen: de hele dag binnenzitten en dan chagerijnig worden, of eropuit trekken. Dat laatste maar. Dus op naar de loopgroeptraining van de zondag. Lekker op mijn gemak gelopen, niet snel, niet langzaam. Na een korte training van een uur was het klaar. Worden de trainingen op zondag steeds korter trainerpaul?
Wel weer iets mijn voet gevoeld. Maar nu hoef ik alleen nog maar uit te rusten. Er komen twee rustdagen, dan woensdag beetje rustig meetrainen, misschien vrijdag of zaterdag nog wat loslopen, en dan zondag naar Apeldoorn. Kijken wat het wordt.
Zondag was het prutweer: regen en dooi. Niks aan. Wat kon ik doen: de hele dag binnenzitten en dan chagerijnig worden, of eropuit trekken. Dat laatste maar. Dus op naar de loopgroeptraining van de zondag. Lekker op mijn gemak gelopen, niet snel, niet langzaam. Na een korte training van een uur was het klaar. Worden de trainingen op zondag steeds korter trainerpaul?
Wel weer iets mijn voet gevoeld. Maar nu hoef ik alleen nog maar uit te rusten. Er komen twee rustdagen, dan woensdag beetje rustig meetrainen, misschien vrijdag of zaterdag nog wat loslopen, en dan zondag naar Apeldoorn. Kijken wat het wordt.
donderdag 24 januari 2013
Viaduct op en af
Nog steeds een beetje last van mijn voet. Af en toe voel ik hem, dan weer niet. Schaatsen gaat goed, met lopen moet ik uitkijken. Dus twijfels voor de woensdagtraining. Ik wilde deze training graag doen, omdat we een lang viaduct op en af zouden lopen, dat is een mooie voorbereiding voor Apeldoorn. Maar ja, die voet, wat is verstandig?
Uiteindelijk besloot ik toch maar te gaan. Maar in de auto begon mijn voet weer zo'n pijn te doen, dat ik op het punt stond om om te keren en weer naar huis te rijden. Maar ja, ik was al onderweg, ik kon allicht gaan proberen om hard te lopen.
Heel rustig ingelopen, dat ging redelijk. Een klein stukje over een besneeuwd pad heb ik maar gewandeld: de pijn was in de sneeuw begonnen, twee dagen geleden. Alle looptrainingsoefeningen heb ik niet meegedaan. Na al dit gedoe begon de echte training: 6 keer het viaduct op en af.
Dat ging prima. Mijn voet voelde ik helemaal niet meer. En nu, de volgende morgen ook niet. Nog even verder afwachten, maar het lijkt toch wel aardig bij te trekken, gelukkig. Vanmiddag nog even schaatsen, morgen een rustdag, want de hele dag weg voor mijn werk. Dan zaterdag misschien een 20 km op 11 per uur, of niet. En dan uitrusten voor de 27,6 in Apeldoorn.
Uiteindelijk besloot ik toch maar te gaan. Maar in de auto begon mijn voet weer zo'n pijn te doen, dat ik op het punt stond om om te keren en weer naar huis te rijden. Maar ja, ik was al onderweg, ik kon allicht gaan proberen om hard te lopen.
Heel rustig ingelopen, dat ging redelijk. Een klein stukje over een besneeuwd pad heb ik maar gewandeld: de pijn was in de sneeuw begonnen, twee dagen geleden. Alle looptrainingsoefeningen heb ik niet meegedaan. Na al dit gedoe begon de echte training: 6 keer het viaduct op en af.
Dat ging prima. Mijn voet voelde ik helemaal niet meer. En nu, de volgende morgen ook niet. Nog even verder afwachten, maar het lijkt toch wel aardig bij te trekken, gelukkig. Vanmiddag nog even schaatsen, morgen een rustdag, want de hele dag weg voor mijn werk. Dan zaterdag misschien een 20 km op 11 per uur, of niet. En dan uitrusten voor de 27,6 in Apeldoorn.
maandag 21 januari 2013
Door de sneeuwjacht
Niets mooiers dan hardlopen in de sneeuw. Dus toen ik vanmorgen zag dat het sneeuwde en er al een behoorlijk pak lag, kreeg ik behoorlijk de kriebels.
Na een hoop verplichte taken (huishouden, werk en boodschappen), vertrok ik dan toch om 3 uur 's middags. Ik had tegen mijn kinderen gezegd dat ik wel om 4 uur weer thuis zou zijn, maar ja, het was zo mooi en het ging zo lekker, dat ik pas na half 5 weer thuis kwam.
Toen ik wegliep sneeuwde het nog. Eerst over een fietspad, dat geveegd en gestrooid was. Het was wel glad, bij elke afzet gleed ik een centimeter of zo terug, maar prima te doen. Toen ging ik over een niet-gestrooide en niet-geschoven weg. Dit ging ook nog aardig, want de wind had het grootste deel van de weg schoongeblazen. Daarna wilde ik over een schelpenpaadje of over de zandweg ernaast. Eerst maar kijken of dat ging: ja het ging. Maar het was zwaar, ik moest tot over mijn enkels door de losse sneeuw. Geeft niks, des te leuker.
En zo liep ik maar door. Tegen de wind in was wel koud. Met mijn muts bijna over mijn ogen kon ik de sneeuwvlokken een klein beetje uit mijn ogen houden.
Aan het eind voelde ik wel mijn voet weer een beetje pijn doen en nu thuis voel ik hem ook. Dus morgen maar even niet lopen, maar schaatsen en woensdag rust. Dan zal het wel weer gaan.
Na een hoop verplichte taken (huishouden, werk en boodschappen), vertrok ik dan toch om 3 uur 's middags. Ik had tegen mijn kinderen gezegd dat ik wel om 4 uur weer thuis zou zijn, maar ja, het was zo mooi en het ging zo lekker, dat ik pas na half 5 weer thuis kwam.
Toen ik wegliep sneeuwde het nog. Eerst over een fietspad, dat geveegd en gestrooid was. Het was wel glad, bij elke afzet gleed ik een centimeter of zo terug, maar prima te doen. Toen ging ik over een niet-gestrooide en niet-geschoven weg. Dit ging ook nog aardig, want de wind had het grootste deel van de weg schoongeblazen. Daarna wilde ik over een schelpenpaadje of over de zandweg ernaast. Eerst maar kijken of dat ging: ja het ging. Maar het was zwaar, ik moest tot over mijn enkels door de losse sneeuw. Geeft niks, des te leuker.
En zo liep ik maar door. Tegen de wind in was wel koud. Met mijn muts bijna over mijn ogen kon ik de sneeuwvlokken een klein beetje uit mijn ogen houden.
Aan het eind voelde ik wel mijn voet weer een beetje pijn doen en nu thuis voel ik hem ook. Dus morgen maar even niet lopen, maar schaatsen en woensdag rust. Dan zal het wel weer gaan.
zondag 20 januari 2013
Schaatsen en lopen
Jippieieie, de ijsbaan is weer open. Mijn hart is sneller gaan kloppen, ik heb de ijzers al weer vele keren onder gehad. Want schaatsen vind ik nog steeds ietsje leuker dan hardlopen.
Dus dinsdag en woensdag gelopen, donderdag en vrijdag geschaatst. Zaterdag 20 km hardgelopen als voorloper bij de trainingslopen voor de Road to Rotterdam, en vanmorgen alweer 1 1/2 uur geschaatst. Heerlijk heerlijk heerlijk om fijne rondjes te kunnen draaien en mooie bochten te kunnen rijden.
Die trainingsloop was weer gezellig. Ondanks dat we verkeerd gelopen waren en een verzorgingspost hadden gemist. Het werd een pittige loop omdat we wat snel liepen, sneller dan 5.30 km per minuut. Ook de kou en de wind maakte het pittig en omdat ik al een volle trainingsweek achter de rug had, natuurlijk.
Maar het is goed gegaan. 's Middags had ik gepland om nog te gaan schaatsen, maar daar was ik toch te moe voor.
Dus dinsdag en woensdag gelopen, donderdag en vrijdag geschaatst. Zaterdag 20 km hardgelopen als voorloper bij de trainingslopen voor de Road to Rotterdam, en vanmorgen alweer 1 1/2 uur geschaatst. Heerlijk heerlijk heerlijk om fijne rondjes te kunnen draaien en mooie bochten te kunnen rijden.
Die trainingsloop was weer gezellig. Ondanks dat we verkeerd gelopen waren en een verzorgingspost hadden gemist. Het werd een pittige loop omdat we wat snel liepen, sneller dan 5.30 km per minuut. Ook de kou en de wind maakte het pittig en omdat ik al een volle trainingsweek achter de rug had, natuurlijk.
Maar het is goed gegaan. 's Middags had ik gepland om nog te gaan schaatsen, maar daar was ik toch te moe voor.
Aaf Brandt Corstius
In het Volkskrant Magazine van dit weekend staat een stuk van Aaf Brandt Corstius. Zij is begonnen met hardlopen, dat bevalt haar heel goed en daar heeft ze een artikel over geschreven in het VM.
Daarin word ik geciteerd!!! Helaas zonder naamvermelding, maar de uitspraak is van mij.
Ze schrijft dat als ze soms geen zin heeft om te gaan hardlopen dat ze dan moet denken aan de uitspraak van die ene vrouw, die ze tegenkwam op een hardloopblog: Je krijgt nooit spijt als je hebt hardgelopen, maar je krijgt altijd spijt als je niet bent gaan hardlopen. En die uitspraak is van mij, die is een half jaar of zo geleden verschenen toen er een stuk over mij op dit blog over hardlopende vrouwen is geschreven.
Leuk he!
Daarin word ik geciteerd!!! Helaas zonder naamvermelding, maar de uitspraak is van mij.
Ze schrijft dat als ze soms geen zin heeft om te gaan hardlopen dat ze dan moet denken aan de uitspraak van die ene vrouw, die ze tegenkwam op een hardloopblog: Je krijgt nooit spijt als je hebt hardgelopen, maar je krijgt altijd spijt als je niet bent gaan hardlopen. En die uitspraak is van mij, die is een half jaar of zo geleden verschenen toen er een stuk over mij op dit blog over hardlopende vrouwen is geschreven.
Leuk he!
donderdag 17 januari 2013
In vorm (lijkt het)
Na de niet uitgekomen hoge verwachtingen in Blijham durf ik niet meer hardop te beweren dat ik in vorm ben. Dat schept alleen maar verwachtingen, vooral bij mezelf, die dan niet uitkomen.
Maar goed gaat het wel. Ik voel de energie door mijn lijf stromen. Ik ben zooo aan het genieten van mijn mooie wedstrijd in Egmond, daardoor stroomt de energie nog harder. Ik was dinsdag niet te houden. Ik heb bijna 1 1/2 uur gelopen, wilde steeds hard, maar ik heb mezelf afgeremd en alleen sommige korte stukken hard gelopen. Dag ging allemaal moeiteloos.
Ook woensdag met de loopgroep, een testloop van 3 km ging ook lekker snel, in 13.08 of zo. Dus 4.17 per km en goed vol te houden. Ooit liep ik 10 km op dit tempo. Dat zit er nog niet in, maar in elk geval lukt dit en daar word ik erg blij van.
Over drie weken loop ik in Apeldoorn de 27,6. Nu proberen de vorm vast te houden. Hoe moet dat eigenlijk?
Zaterdag staat 20 km gepland van de trainingslopen Road to Rotterdam, in Groningen. Ik ben daar voor het eerst voorloper. Ook weer leuk.
Maar goed gaat het wel. Ik voel de energie door mijn lijf stromen. Ik ben zooo aan het genieten van mijn mooie wedstrijd in Egmond, daardoor stroomt de energie nog harder. Ik was dinsdag niet te houden. Ik heb bijna 1 1/2 uur gelopen, wilde steeds hard, maar ik heb mezelf afgeremd en alleen sommige korte stukken hard gelopen. Dag ging allemaal moeiteloos.
Ook woensdag met de loopgroep, een testloop van 3 km ging ook lekker snel, in 13.08 of zo. Dus 4.17 per km en goed vol te houden. Ooit liep ik 10 km op dit tempo. Dat zit er nog niet in, maar in elk geval lukt dit en daar word ik erg blij van.
Over drie weken loop ik in Apeldoorn de 27,6. Nu proberen de vorm vast te houden. Hoe moet dat eigenlijk?
Zaterdag staat 20 km gepland van de trainingslopen Road to Rotterdam, in Groningen. Ik ben daar voor het eerst voorloper. Ook weer leuk.
zondag 13 januari 2013
Top gelopen in Egmond!
Na de getemperde verwachtingen van gisteren, vertrok ik met enig voorbehoud. Maar het voelde goed allemaal, de eerste km ging in 4.30 en de tweede ook, dat was lekker snel, maar voelde makkelijk. Het zag er goed uit.
Het strand op was even lastig vanwege mul zand, maar op het strand was het heerlijk: veel publiek, volop zon in het gezicht, windje in de rug en hard zand. Wel af en toe wat ribbels in het zand, dat was lastig, maar ik kwam er goed en vrij makkelijk overheen. Het strand af was loodzwaar, door het mulle zand en steil stijgen. Hier was het 10,5 km-punt, mijn tijd was 48.34, dat was al sneller dan in Blijham! Het ging snel!
Hierna volgde een zand/graspad door de duinen, dat steeds steeg en daalde. Dat was pittig, maar ook nog heel goed te doen. Na een tijdje volgde een klinkerpad en een asfaltweg, hier was het vrij vlak. Op 14 km werd ik wel moe, maar ik bleef gewoon doorlopen. 15 km in 1.09.50. Dat was 1 1/2 minuut sneller dan in Blijham! Ik werd blij, het ging heel goed.
Omstreeks 17 km haalde ik een vrouw in, die daarna steeds maar in mijn kielzog bleef lopen. Er volgde een pittige stijging over een duin. Toen de afdaling begon, voelde ik dat ik nog energie en kracht had. Ik liep lekker snel naar beneden, kon lekker doortrekken, ook op de laatste vlakke km. Die vrouw heb ik er toen helemaal afgelopen, uiteindelijk finishte ze ruim een minuut na mij (gna gna). Ik liep verder makkelijk en genoot van het publiek. De laatste 500 m nog weer versneld, nog een vrouw ingehaald en zelfs een man! En juichend over de finish, in 1.38.35! TOP!
Na afloop ook niet erg moe, later wel een beetje zere benen, maar valt allemaal reuze mee. In de kleedkamer nog gediscussieerd over hoeveel minuten je van deze tijd mag aftrekken vanwege het zware parcours. Iemand dacht wel 5 minuten. Dat lijkt me wat erg veel, dan zou ik 1.33 gelopen hebben. Zelf hou ik het maar op 1 a 1 1/2 minuut, zodat ik ergens laag in de 1.37 uit zou hebben gekomen. Maar ja, dat is maar giswerk. Ik heb gewoon heel prima, lekker en lekker snel gelopen!
Ik ben 6e geworden in mijn categorie: ik ben blij (net als Churandy Martina).
Het strand op was even lastig vanwege mul zand, maar op het strand was het heerlijk: veel publiek, volop zon in het gezicht, windje in de rug en hard zand. Wel af en toe wat ribbels in het zand, dat was lastig, maar ik kwam er goed en vrij makkelijk overheen. Het strand af was loodzwaar, door het mulle zand en steil stijgen. Hier was het 10,5 km-punt, mijn tijd was 48.34, dat was al sneller dan in Blijham! Het ging snel!
Hierna volgde een zand/graspad door de duinen, dat steeds steeg en daalde. Dat was pittig, maar ook nog heel goed te doen. Na een tijdje volgde een klinkerpad en een asfaltweg, hier was het vrij vlak. Op 14 km werd ik wel moe, maar ik bleef gewoon doorlopen. 15 km in 1.09.50. Dat was 1 1/2 minuut sneller dan in Blijham! Ik werd blij, het ging heel goed.
Omstreeks 17 km haalde ik een vrouw in, die daarna steeds maar in mijn kielzog bleef lopen. Er volgde een pittige stijging over een duin. Toen de afdaling begon, voelde ik dat ik nog energie en kracht had. Ik liep lekker snel naar beneden, kon lekker doortrekken, ook op de laatste vlakke km. Die vrouw heb ik er toen helemaal afgelopen, uiteindelijk finishte ze ruim een minuut na mij (gna gna). Ik liep verder makkelijk en genoot van het publiek. De laatste 500 m nog weer versneld, nog een vrouw ingehaald en zelfs een man! En juichend over de finish, in 1.38.35! TOP!
Na afloop ook niet erg moe, later wel een beetje zere benen, maar valt allemaal reuze mee. In de kleedkamer nog gediscussieerd over hoeveel minuten je van deze tijd mag aftrekken vanwege het zware parcours. Iemand dacht wel 5 minuten. Dat lijkt me wat erg veel, dan zou ik 1.33 gelopen hebben. Zelf hou ik het maar op 1 a 1 1/2 minuut, zodat ik ergens laag in de 1.37 uit zou hebben gekomen. Maar ja, dat is maar giswerk. Ik heb gewoon heel prima, lekker en lekker snel gelopen!
Ik ben 6e geworden in mijn categorie: ik ben blij (net als Churandy Martina).
Abonneren op:
Posts (Atom)