race the train

Wat een leuke loop is dit! Het parcours loopt steeds naast het spoor, over gras, schelpenpad, grindpad, zandweg, asfalt en klinkers. Heel afwisselend. 5 Minuten na de start van de 20 km vertrekt de stoomtrein, vol met supporters. Dus ongeveer na 2 km haalde de trein ons in: juichende supporters uit de ramen, de stoomfluit gillend en gestamp van de trein. Erg leuk.

In Musselkanaal is het keerpunt, en loop je dezelfde route weer terug. De stoomtrein keert daar ook en rijdt ook weer terug naar Stadskanaal. De finish is op het perron van station Stadskanaal. Ik was derde in mijn categorie, in 1.36.03. Dat is geen erg snelle tijd, maar veel meer zat er niet in; het was warm en het parcours zwaar. Het was een prima voorbereiding op de run van Roden. Ik heb (dank aan trainerpaul) behoorlijk constant gelopen, voelde ook kracht in mijn benen, en ben hier tevreden over.

Het plan is om nog een paar halve marathonnen te lopen, zodat ik in Roden deze afstand weer optimaal beheers. Wilde plannen voor een 60 km heb ik in de ijskast gezet: momenteel geen zin in, en ook niet zo veel tijd omdat ik hard moet studeren. Wel zijn er nog steeds plannen voor de Jungfraumarathon in 2012. Dat is nog lekker ver weg, hoef ik me nog niet druk over te maken, alleen maar over te fantaseren.

rustig lopen verleerd?

Vrijdag nog ruim een uur gelopen, heel rustig, hartslagmeter om, want ik wilde kalm aan doen, omdat ik zondag in Stadskanaal wil gaan lopen.Volgens mij liep ik heel rustig, maar mijn hartslag was steeds tegen de 150 aan, eigenlijk 10 slagen te hoog. Steeds weer rustiger gedaan, maar onder de 144 wilde niet, terwijl ik (leek het) zo langzaam liep als ik maar kon.

Misschien het warme weer? Geen idee, zo warm was het nu ook weer niet. Verder denk ik er maar niet over na, want ik liep heel lekker en als ik geen hfmeter om had gehad, had ik dat van die hartslag ook niet gemerkt. Dus gewoon lekker blijven hollen zoals ik steeds al doe.

Evelien

lang licht

De hele woensdagavondtraining met licht gelopen. Wat is dat toch een stuk fijner dan in het donker over weggetjes. Over verschillende ondergronden steeds 4 minuten gelopen. Over mul zand, betonpad, asfalt, schelpenpad. Steeds net geen kilometer gehaald, dus in een flink tempo gelopen. Dat ging prima. Het lijkt wel bijna vanzelf te gaan. Bijna hè: de laatste 4 min heb ik rustigaan gedaan, was toch wel wat moe.

Zondag Stadskanaal? ik denk het wel. Ik heb geen zin om er alleen heen te gaan. Wie heeft er ook zin? De start is om 14 uur.

avondzon

Ik voelde me maandag weer een stuk beter, het was prachtig weer en ik had zowat de hele dag binnengezeten, dus kreeg ik wel heel veel zin om een stukje te gaan lopen. Het werd wat langer dan een stukje: ik heb 1 uur en 15 minuten hard gelopen.

M'n benen hadden er erg veel zin in, ze willen de laatste weken alleen maar hard. En het ging heel lekker. Over schelpenpaden, fluitende vogels, de ondergaande zon, wat prachtig allemaal. Echt genoten.

Thuis toch best wel moe, en de volgende ochtend nog steeds, maar dat knapt wel weer op. Ik zag dat er zaterdag een 20 km is in Stadskanaal, misschien ga ik daar wel lopen. Niet in Enschede, dat is me te ver, kost te veel reistijd.

Wie weet wat t wordt.

lamlendig

Zaterdag niet meer gelopen. Ik heb alleen maar moe en lamlendig in de stoel gelegen/gezeten. Buiten in de zon en binnen in de zon. Ik had he-le-maal geen zin om te gaan lopen en het leek me dat ik daar maar het best aan kon toegeven om zo snel mogelijk te herstellen.

Vandaag toch maar met de loopgroep meegedaan. Het ging eerst nog raar. Ik was wiebelig en duizelig maar de snelheid zat er nog aardig in. Het ging na een tijdje eigenlijk best lekker. Hopelijk herstel ik snel, want ik wil nog heel graag een paar halves lopen.

geen halve, te verkouden

Donderdag begon het al met een snotterige neus, en het is alleen maar erger geworden. Vannacht heel slecht geslapen, paracetamol hielp nauwelijks. Ik voel me niet in staat om een snelle halve te lopen, dus laat maar zitten. Ik vind het wel heel erg jammer, omdat ik me zo goed voelde en ik graag een paar halves wil lopen tot de zomer. Maar "gelukkig" voel ik me te gaar om te twijfelen: het gaat gewoon niet.

Dan vanmiddag maar zelf een stukje rustig lopen. Kijken hoe het onderweg gaat, en dan langer of korter, sneller of langzamer gaan. En een andere halve opzoeken voor volgende week. (Enschede?)

Jammer..

zaterdag een halve

Gisterenavond ging het zo goed. Ik liep met kracht en het voelde vederlicht allemaal. Zo wil je eigenlijk altijd lopen. Gezocht naar een halve marathon en die vond ik in Groningen nog wel, zaterdag. Kijken hoe het gaat. Ik ga niet vantevoren tegen mezelf zeggen dat het keihard moet, want dat resulteerde meestal in een veel te snelle start en vervolgens een matige tijd.

Dus zeg ik tegen mezelf dat ik vooral lekker ga lopen, het is een test om te kijken wat erin zit. Lekker starten en de laatste ronde mag dan wat sneller. Het zijn drie ronden van 7 km. En mijn horloge meenemen om te kijken of er op het laatst een pr in zit, want dan kan ik misschien net nog een tandje harder.

Wie weet,
Nu niet gaan zenuwen, ontspannen blijven.
(Terwijl ik dit typ voel ik de spanning al opkomen. Niet doen.)

frisse lente

Want het is natuurlijk heerlijk weer. De vogels fluiten, bomen en struiken worden al bijna groen, de eerste bollen zijn alweer uitgebloeid, speenkruid bloeit. Gisteren niet te warm, geen regen, dus heerlijk om te lopen.

Ik nam een nieuwe route, dat kan dus nog na 6 jaar hardlopen. Na een tijdje was de omgeving me zo onbekend, dat ik op de paddestoelen moest kijken waar ik heen moest. In totaal 2 uur en 10 minuten hardgelopen. En het ging prima. Mijn lijf wilde hard. Maar ik niet. Nog niet. Nog even herstellen. Dus bij elke bocht weer afremmen, rustig beginnen, maar vanzelf ging het toch weer snel.

Ik ga maar een paar halve marathons uitzoeken, waar ik dan wel snel mag lopen. Kijken wat het wordt.

lopen gaat goed

Woensdag merkte ik dat ik al weer aardige tempo's kan lopen. Het voelt al weer redelijk soepel aan, alleen ben ik nog snel moe.

Vandaag wilde ik eigenlijk 2 uur rustig lopen, maar het werd krap een uur door allemaal andere verplichtingen. Ik heb vrij snel gelopen, en was het na dat uur ook wel zat. Niet echt moe, maar het was gewoon genoeg. Ik moet natuurlijk nog een beetje langer uitrusten, heel normaal ook, eigenlijk.

Ik heb 2 hele drukke dagen gehad met nauwelijks een moment van ontspanning. Van de ene naar de andere afspraak gegaan, van 's morgens vroeg tot 's avonds laat. Het hardlopen van vanmorgen was dan ook heerlijk, dat geeft me weer energie, maar nu, vrijdagmiddag, voel ik hoe moe ik ben (meer van die twee drukke dagen, dan van dat uurtje hollen, denk ik). Dus nu lekker uitrusten.

Dit weekend moet de oude vloer uit de woonkamer en keuken, maandag komt er een nieuwe in. Dus ook druk. En daarna blijft het druk omdat ik nog heel veel moet studeren.

nog zere bovenbenen.

Gisteren was de Leekster Lenteloop, een 12,8 of 21,1 km hardloopwedstrijd. Ik heb als supporter mijn loopgroepvrienden aangemoedigd. Dat was leuk en gezellig, maar het kriebelde wel. Er werd namelijk errug goed gelopen en ik vond het jammer dat ik daar niet bij was. Ergens dacht ik dat ik het misschien best wel had gekund. Maar ik heb verstandig gedaan: nu rust nemen, goed herstellen, en later, over een paar weken, als de supercompensatie zijn werk heeft kunnen doen: knallen!

En vandaag werd ik met de neus op de feiten gedrukt: het lopen ging prima, de snelheid was al aardig terug, maar ik kreeg na 1 snelle minuut last van mijn bovenbenen, de spierpijn, kleine haarscheurtjes of wat het ook is, is nog niet over. Dus nog even rustig aan doen, wat ook heel normaal is na een marathon, natuurlijk. Ik wil eigenlijk alweer te snel.

Het was wel prima om weer even wat sneller te lopen dan heel rustig, zoals woensdag, maar voorzichtig aan. Na mijn andere marathons heb ik nooit zolang spierpijn gehad. Dat zegt wil iets over de zwaarte van Rome, denk ik.

3.45.10

Dit was mijn tijd in Rome. Deze had ik helemaal niet vermeld in het verslag, zoals een van mijn lezers opmerkte. Bij deze dus. Ach, de tijd was ook helemaal niet zo belangrijk. Ik ging erheen om te genieten, en dat heb ik gedaan. En als ik niet zaterdag zoveel had gelopen, had ik de marathon misschien 5 minuten sneller gelopen, maar wat maakt dat nou uit? Dan was ik 160e en geen 220e of zo. Maakt me in dit geval niet veel uit.

Gisteren met de loopgroep naar de baan. Zoals verwacht ging het nog niet soepel. Ik heb nog spierpijn in de bovenbenen en ik ben nog moe. Rustig hobbelen ging wel, maar 12 km per uur niet. Logisch.

Rome: geweldig (en) zwaar.

Het was een fantastische ervaring om in Rome te lopen. Wat een evenement! Wat een prachtige stad! Wat goed georganiseerd! Wat een prachtig weer! (maar niet om in te lopen, helaas). Het was echt super allemaal en ik ben heel erg trots op mijn mooie medaille.

De heenreis vrijdag was lang en vermoeiend. We hadden geen rechtstreekse vlucht en moesten lang wachten in Frankfurt. Maar ja, zo zie je nog eens wat van de wereld. 's Avonds, na het eten nog een uurtje gewandeld en op tijd naar bed, we waren moe.

Zaterdag zou ik niet teveel wandelen in de stad, maar dat lukte helemaal niet: er is zoveel prachtigs te zien. Hier heeft het allemaal plaats gevonden: de redevoeringen van Cicero, hier heeft Caesar zijn triomftocht gehouden, hier is Vercingetorix gestorven, hier heeft Nero zijn wandaden begaan, zijn moeder de dood ingejaagd. En nu was ik daar! Fantastisch toch! Volgens mij heb ik toch wel heel veel op bankjes gezeten, maar al met al loop je toch gauw een paar uur, natuurlijk.

En dat moest ik dus zondag bekopen. Na een vroeg ontbijt, om 5 uur, toen nog even in bed, om 7 uur weer ontbijten (ja, ik heb goed om mijn voeding gedacht), en om half 8 naar de metro lopen. Onderweg haakten steeds meer lopers aan. Iedereen had een  blauw rugzakje gekregen met je startnummer erop, en ik liep heel trots met mijn lage nummer rond. De metro werd voller en voller, en daar waren we bij de start. Alles prima georganiseerd. 7 minuten voor de start kon ik mijn startvak in. Ik zag Reinier nog aan de andere kant van het hek, en daar klonk het startschot al.

Het ging meteen al zwaar. Ik had hele stroeve, volle en zware benen. Gisteren teveel gelopen.... Het ging niet lekker. Rustig aan doen maar, misschien gaat het straks over. Het ging niet over. Iedereen haalde me in. Hoe kan dat nu, zo langzaam loop ik toch ook weer niet. Ik snapte er niets van. Ik probeerde een goed marathontempo te vinden, maar ik had geen idee hoe hard ik liep. Opeens hoor ik naast me: "We lopen precies 5.10 per kilometer." Hee, dat is voor mij nu wel een aardig tempo, dacht ik en ik vroeg of ik met die man mee mocht lopen. Dat was prima, zijn vriend haakte af.

Tot 25 kilometer hebben we samen opgelopen. Eerst nog steeds rond de 5.10 per km, maar na 17 iets langzamer. De stroeve benen gingen wel iets over, maar ik moest harder werken dan anders om dit tempo vast te houden. Steeds twijfelde ik of ik het wel vol zou houden, maar het ging toch wel goed, en 5.10 is best een goed marathon tempo voor mij op dit moment.

Na 21 km werd het warm: de lucht was blauw, de zon scheen volop en snel werd het een graad of 18. Voor ons behoorlijk warm, de Italianen en Spanjaarden zijn deze temperaturen natuurlijk gewend. Er waren zelfs lopers in lange broek en lange mouwen. Ik liep in korte broek en hemd en had veel last van de warmte. Het werd zwaar. Het tempo zakte verder weg, naar 11 km per uur. Maar ik kon nog wel doorlopen. Om de 2.5 km was er een verfrissingspost, en ik liep van post naar post. Daar was 30 km. Gelukkig, nu nog maar 12. Het parcours liep nu weer door de oude stad, wel over kinderkopjes, maar met meer publiek langs de kant. Dat hielp en opeens was daar het 35 km-punt. Goed zo, nog maar 7. Mijn benen gingen echt pijn doen, mijn lies deed pijn, mijn hamstrings, achilles van de kapotte hiel die ik gisteren had stukgelopen. Wat deed er eigenlijk geen zeer?
38 km, nog maar 4 km, 39 km. Het werd heel erg zwaar. 40 km. Het licht ging nu echt uit. Ik kon niet meer. Ben bijna gaan wandelen. Ik voelde me misselijk worden, pijn in mijn buik. De gordel met flesjes wat losser gedaan op mijn heupen. Tot overmaat van ramp ging het parcours hier eerst omlaag, wat ontzettend pijn deed aan mijn bovenbenen, en toen weer omhoog. Welke %$%#-Romein heeft dit bedacht, om het Colosseum op een heuvel te bouwen??? Ik stond hier zowat stil. Ik kon niet meer, het was op. Heel langzaam verder gehold, het knapte iets op, ik kon weer iets harder. Toen weer naar beneden au au au au, wat een zere bovenbenen. Toen zei ik tegen mezelf dat ik heus nog wel ietsje harder kon lopen, en dat kon ik. Ik liep weer in een normaal tempo en zag ineens Reinier tussen het publiek. 500 meter verder was de finish. Na de finish kon ik niet meer lopen, en ben meteen aan de kant gaan zitten, benen omhoog tegen het hek. Na een hele tijd verder gelopen, medaille gekregen, fruit, water en thee gekregen. Kledingtas opgehaald en weer liggen met de benen omhoog. Ze deden zo'n pijn.

Dan het finishvak uit. Verder strompelen. Reinier bellen, kom maar naar me  toe, ik kan niet meer lopen. Voor een belangrijk monument weer op de grond gelegen, wat helemaal niet mocht, maar de bewakers lieten me liggen, best lief van ze. Na nog een hele tijd rustig zitten en eten, bedachten we dat we  nog wel naar het Pantheon konden gaan. Dat was niet ver lopen. Maar we waren de kaart vergeten, maar dat gaf niks, we konden het zo wel vinden en anders vroegen we het wel.

Afijn, we hebben dus 1 1/2 uur naar het pantheon lopen zoeken en het niet gevonden.....(wel halverwege een ontzettend lekker bordje pasta gegeten, mmmm, smaakte nog nooit zo goed) Toen nog een half uur weer terug lopen naar de metro. Toen nog 15 minuten naar het hotel lopen..... Wat was ik blij toen ik eindelijk op bed lag....

De volgende dag vroeg op gestaan om de St Pieter te gaan zien. Die was vlakbij het hotel, dus niet ver lopen. Met heel stijve benen vielen de trappen niet mee, maar als ik eenmaal op gang was, ging het lopen best aardig. De trappen in de metro met zware tas waren ook niet leuk.

's Middags teruggevlogen, om 21 uur was ik weer thuis, en heel moe. Ik heb vannacht heel erg goed geslapen, moest vandaag weer werken en voel me nu niet heel moe meer, wel nog spierpijn, maar dat wordt ook al minder. In de uitslagen zag ik dat mijn medeloper bijna twee minuten na mij is gefinished. Ergens tussen 30 en 35 moet ik hem voorbij zijn gelopen, na 25 km liep hij namelijk voor mij uit. Ik weet het niet meer precies.... Het was een zware maar geweldige marathon, het was prachtig!

morgen vertrek ik...

Net als in Eindhoven voel ik me weer bar slecht: hoofdpijn en moe, een heel zwaar hoofd. Is het stress? Komt het omdat ik ineens niet meer heel veel hardloop? Is er iets anders aan de hand? Dat laatste waarschijnlijk niet, ik weet nog hoe het voor Eindhoven was en hoe ik daar toen gelopen heb. Het zal wel loslopen. De benen voelen in elk geval heel goed. Die hebben er nog steeds zin in.

Spannend is het wel. Wat zal ik meenemen? niet teveel, want ik wil alleen handbagage mee in het vliegtuig, welk eten moet ik meenemen, wat koop ik daar? Ach zoveel om me druk om te maken, laat maar, het loopt wel los.

nerveus en laatste duurloop in Rome-temperaturen

Het komt nu echt dichtbij. Nog minder dan een week en dan vertrekt het vliegtuig al. Hoe meer ik eraan denk, hoe nerveuzer ik word. Niet nodig, dat weet ik ook wel, maar zo gaat dat nu eenmaal bij mij. En het is juist belangrijk om deze laatste week rustig te blijven. Afleiding zoeken dus maar.

Na het harde fietsen tegen de wind in van donderdag, nam ik vrijdag maar een rustdag. De hele middag schaatsen gekeken, wat de moeite waard was, maar wel jammer van het mooie weer om dan binnen te zittten. Dus zaterdag maar een 10 km gepland, dat kon precies in de eerste helft van de 10 km mannen. 50 minuten gelopen, 12 km per uur dus. Het werd een soort lange steigerung, want het begon heel stroef, maar ging allengs soepeler.

Zondagochtend had ik 20 km gepland, maar ik weet nog steeds niet of dat rondje nou echt 20 is of iets langer. Ik denk dat laatste. Ik heb 2 uur en 10 minuten gelopen, heel lekker. Hartslagmeter om want mijn benen wilden niet rustig lopen, ze wilden knallen. Maar dat kan nog niet, even wachten nog. Onderweg veel aan de marathon gedacht, hoe ik het zou doen, wel of geen drinken mee. Eten meenemen van thuis of daar kopen. De start is al om 9 uur, dus ik moet al om 5 uur opstaan om te ontbijten. Ik word er nerveus van, het begint flink te kriebelen.

Moeilijk dus om de rust te bewaren. Ik voel me heel goed en heel fit. Ter afleiding lekker uit eten geweest met mijn kinderen, bij de pizzeria, spaghetti gegeten, om vast te wennen aan Rome, natuurlijk.
Ik heb er veel zin in, jammer dat ik nu een week moet rusten, want ik wil nu gewoon LOPEN.

weer helemaal fris in 't hoofd

Tjonge jonge wat waaide het hard. De heenweg ging zeer makkelijk, maar terug..... In de eerste versnelling was het nog zwaar.

Maar ik ben weer helemaal fris in mijn hoofd, de vermoeidheid is eruit gewaaid. En helaas zijn de pollen in mijn ogen gewaaid, waardoor ik nu met tranende, jeukende ogen en een snotneus zit. Gevolg van het iets warmere weer: meteen schieten de berken in bloei....... Maar weer met zonnebril op gaan fietsen en lopen....

gevlogen?

Zoals elke woensdag weer een clubtraining. Ik hoefde er van mezelf niet heen te lopen, want man was weg en dan zitten de kinderen nog langer alleen. Dus lekker op de fiets. Na het warmlopen eerst 20 minuten vlot. Dat ging al lekker. Niet te snel, gewoon lekker snel gelopen.

Hierna deden we 15 x 30 s met 1 minuut pauze. Deze gingen helemaal super! Misschien kwam het door de rugwind, maar het voelde bijna alsof ik vloog. Ik voelde kracht, energie en kon gewoon heel snel. Het was geweldig! Bijna jammer dat de trainer ons afremde, hij vond het te hard gaan, en ik heb er braaf naar geluisterd. Maar eerlijk gezegd ging het na een keer of 6 ook wel wat moeizamer.

Ik was weer helemaal uitgerust. Helaas ging ik gisteren wel laat naar bed, en ben ik nu weer moe, vooral ook van ingespannen leren en studeren. Straks maar ter ontspanning op de fiets naar Groningen, de terugweg wordt een krachttraining, want harde wind tegen. Het is de laatste week dat dit nog mag/moet. Volgende week is vooral veel rusten. Dat is fijn, maar ook jammer want ik geniet van het steeds fitter worden en steeds meer aankunnen. Ach, op naar het volgende doel, na Rome. Wat dat is weet ik nog niet, komt vanzelf.
 

alleen maar heel erg moe.

Het trainingsweekend: op de fiets erheen, ruim 40 km. Het ging niet lekker. Ik vond het zwaar gaan, ondanks lichte bries in de rug en zonnig weer. 's Avonds heel rustig 7 km gelopen, meer dan heel rustig ging niet, ik was moe.
Zaterdagochtend een spel in het bos. Heel erg leuk, en goed te doen, omdat je tussen het lopen door lekker kon uitrusten. Maar het erheen en terug lopen, bij elkaar zo'n 6 a 7 km, vond ik al erg vermoeiend.
Toen de zaterdagmiddag. De bedoeling was een snel rondje van 5,7 km. Ik heb hem rustig gedaan, hf 155. Zeg maar marathontempo dus. Meer zat er niet in. Alles ging zwaar: zware, volle benen, niet vooruit te branden. Na dit rondje "mochten" we nog 2,2 km in een iets hoger tempo. Ik dacht er maar een rustige 2,2 km van te maken, maar omdat we de verkeerde route namen, werden het ineens bijna 5 km. De 1,5 km naar huis waren van onvoorstelbare zwaarte.
Toen zondagmorgen: 3 uur duurloop. Het begin was zeer moeizaam. Heel rustig gelopen, 9,5 km per uur en om het half uur even wandelen. Dat ging net. Maar langzamerhand begon het toch beter te voelen en het laatste half uur liep ik zowaar lekker in een tempo, van, ik schat 11,5 a 12 km per uur. Van het hele trainingsweekend heb ik dus een half uur prettig gelopen.
Terug op de fiets, nu de wind tegen, maar dit ging toch wel best. Afwisselend op kop, en in het wiel van je voorganger leek het helemaal niet te waaien. Het ging lekker, de benen deden het weer, ik voelde me beter.

Vandaag rust rust rust. Ik ben heel moe, nog steeds een zwaar hoofd, duizelig bij het opstaan. Heb ik iets onder de leden? Vast niet, ik ben gewoon moe, van weken met veel training, druk op het werk. Ik moet nu zorgen dat ik uitrust, de komende twee weken nog wat lichte trainingen........., en dan....... Rome!

rust

Want ik ben heel moe. Vooral van mijn werk. Dinsdag 10 uur aan een stuk door gewerkt, nauwelijks pauze gehad, en woensdag van de ene afspraak naar de andere gevlogen. Ook twee dagen niet gelopen en dat merk ik: zwaar hoofd, en heel moe.
Heerlijk om woensdagavond met de loopgroep weer even te hollen. Ik deed rustig aan, want ik had helemaal geen zin in heel moe worden, bovendien had ik al heel veel gedaan en ga ik komend weekend ook weer heel veel doen. Maar het liep toch heel makkelijk allemaal. Fijn ontspannen.
Morgen heerlijk uitrusten op het trainingsweekend. Lekker veel fietsen en lopen, en weinig andere dingen aan mijn hoofd. Ik heb er zin in, en ik heb nog meer zin om naar Rome te gaan: nog maar iets meer dan 2 weken!!
Zorgen voor voldoende mentale ontspanning in de weekeinden, want de dins- en woensdagen blijven voorlopig zo druk...

cateringafspraak mislukt

Het was een heel goed idee. Ik zou gaan hardlopen, een stuk van 35 km ongeveer, en mijn man zou een uur later op de fiets vertrekken en dezelfde route fietsen, met thee en koek in zijn tas. Ergens onderweg zou hij mij dan inhalen en konden we even samen uitrusten.
Het liep echter heel anders. Manlief vertrok (op mijn aanraden) 1,5 uur na mijn vertrek. Dat was veel te laat, bleek. 1 km voor mijn huis haalde hij me pas in...... Hij had 2,5 uur eerst in de mist en later in de regen achter me aan gefietst... Gelukkig baalde hij er niet heel erg van. Maar het was wel jammer dat we elkaar gemist hadden.

Zelf heb ik heerlijk gelopen. Ondanks dat de geplande catering mislukte, had ik wel genoeg eten en drinken mee om lekker te kunnen doorgaan. Ik heb 3 uur en 50 minuten gelopen, volgens fietsrouteplanner was het 35 km, volgens de i-pod-fiets-app waren het er 40. En we hadden nog geluk, want 's middags begon het te sneeuwen, natte sneeuw, dus het had allemaal nog erger kunnen zijn voor manlief. Dat vond ie gelukkig zelf ook.

Misschien dat ik vanmiddag nog even een klein stukje fiets, misschien ook niet. In elk geval even rust nu, want ik voelde mijn bekken, mijn teen en mijn enkel. Dus even laten herstellen allemaal, want volgend weekend is het trainingsweekend en dan is de bedoeling dat er ook weer veel gelopen en gefietst wordt.

30 !!!! keer 1 minuut

Toen ik las dat we dit gingen doen, dacht ik dat het onmogelijk was. Het leek me heel zwaar. Maar je kan het natuurlijk minder zwaar maken door minder snel te lopen. En het ging goed. Ik had na een keer of 5 een goed tempo te pakken en kon met gemak tot 30 doorgaan. Ik werd eigenlijk helemaal niet zo moe, terwijl het tempo best aardig hoog was. Het verbaasde mezelf.

Vandaag even 30 minuten heel rustig gelopen. Veel meer kon ook niet, het ging best stroef na de 30 minuten van gisteren. Logisch en niet erg.

Morgen 40 minuten, ook met tempo's erin en dan zaterdag rust. Zondag staat 36 km op het programma. Voorlopig de laatste lange loop voor de marathon...... Jammer eigenlijk wel. Maar het is aan de andere kant ook fijn om weer wat tijd over te hebben. Die moet dan besteed worden aan studie, want dat wordt vanaf april heel erg druk, omdat ik dan ineens 4 vakken tegelijk heb. Tot nu toe het hele jaar nog maar 2 vakken gedaan. Beetje ongelijk verdeeld dus.....

met tegenzin

Vandaag stond 80 minuten op mijn schema. Kon ik mij gisteren nog drukken omdat het zo koud was, dat kun je geen twee dagen achter elkaar doen, natuurlijk, dus vandaag moest ik wel lopen. Alleen al omdat anders het schema helemaal in de soep loopt natuurlijk..
(Trouwe lezers en bekenden snappen al dat dit niet waar is, als ik het nodig vind, dan lap ik alle schema's aan mijn laars)

Maar het eerste kwartier ging niet lekker. Ik liep te hard, hf 145 en hoger, ik was moe, de benen waren nog stroef. Van de toch redelijk op tempo gelopen 30 km van zaterdag zeker. Maar toen ging het beter en liep ik een heerlijk uur, hf 142 en lager, prima en genieten.

En ineens was dat over. Ik kreeg ook trek, had natuurlijk geen reep of iets bij me en ik had er helemaal geen zin meer in. Dat geloop ook altijd. Het ging niet lekker, ik wou gewoon nu al thuis zijn. Maar ja, ik ben natuurlijk gewoon doorgelopen, want je moet toch naar huis, steeds in mezelf mopperend omdat het rondje 100 minuten werd, dus nog 20 minuten te lang ook, omdat ik de afstand verkeerd had ingeschat. Hf liep op naar 150 omdat ik sneller ging lopen om eerder thuis te zijn.

Daar lekker geluncht met soep, en toen op de bank een dutje van een uur gedaan. Verder de hele dag niks meer. Uitrusten, studeren en lezen.

ijzige kou

Een harde oostenwind maakt het ijskoud. De zon maakt wel iets goed, maar in de wind is het niet uit te houden. Toch zondag met de loopgroep meegelopen natuurlijk. De benen waren stijf en stram, logisch na de 30 van zaterdag, maar ze deden het nog best prima.
Vandaag neem ik rust, de eerste na 5 trainingsdagen, dus het mag ook wel. En het is nog steeds ijskoud, voelde ik toen ik net naar de bakker fietste.. Blijf ik vandaag maar lekker binnen. Dat mag best een keer, je moet tenslotte niet overdrijven....... (hihi)

super 30

Gisteren eerst wel wat twijfels na het tegenvallende half uur van vrijdag. Zou het wel gaan, zal ik wel in het 5.30-groepje gaan of toch beter in het 6-minutengroepje, wel of niet op de fiets erheen.

Uiteindelijk ben ik maar gewoon met de auto naar Groningen Atletiek gereden, en heb me aangesloten bij de 5.30-groep. Hier liep ik andere jaren ook in en dat ging prima, en 6 minuten per km vond ik drie weken geleden eigenlijk net iets te langzaam om lekker te lopen. En als het met toch te snel werd, dan kon ik me altijd nog terug laten vallen naar de 6-minutengroep.

Maar het ging dus heel fijn. De eerste 5 km nog wat stroef, maar daarna begon alles blijkbaar te draaien en heb ik heerlijk gelopen. Om me heen werd het gepraat minder en minder, en begon men te klagen over pijntjes en zo, maar ik (enige vrouw in de groep, hahaha) had nergens last van (nou, ik voelde heus ook wel wat vermoeidheid, maar dat laat ik natuurlijk niet merken aan al die mannen, hihihi, zo ben ik dan ook wel weer.) Na afloop wat gekletst met anderen, opgeschept over mijn al gelopen marathon in Apeldoorn (niet echt helemaal verteld hoe zwaar ik dat vond...). Hahaha leuk om de reacties van sommige mannen te zien....

Dus het was een heel leuke dag. Nu zometeen naar de loopgroep, rustig aan een beetje meehobbelen, want ik voel ze wel hoor, die 30 kilometers.

toch wel een beetje moe

Want ik ging wel erg hard over de baan. Het ging snel en dat kostte moeite, maar het lukte wel. En het voelde ook wel weer goed, ik had veel energie en kracht. Dat was woensdag.
Donderdag op de fiets naar Groningen. Had ik ineens op de weg erheen de wind tegen. Meestal heb ik juist de wind in de rug, maar er staat ineens een oostenwind. Gevolg was dat ik hard moest trappen om op tijd op mijn afspraak te zijn. Gelukkig was de terugweg toen een makkie.

Vandaag dacht ik een rondje van 3 kwartier te maken, maar na 10 minuten voelde ik al dat dit een slecht idee was. Dus rondje ingekort tot een half uur en dat was lang zat.
IK had nog een stoer plan om morgen eerst naar Groningen te fietsen, dan 30 km te lopen en dan weer terug te fietsen, maar daar zie ik dus maar vanaf. Te moe, al genoeg gedaan deze dagen. Ik ga er gewoon met de auto heen en weer terug.

in alle vroegte

Zondag op bezoek bij familie. Die wonen in Ede en Doetinchem, dus iets minder dan en ruim 2 uur rijden van ons huis. Dat betekent de hele dag zitten, in de auto en op de bank. Dat vind ik best lang, dus daarom voor vertrek nog even 10 km hard gelopen. Om half 8 vertrokken, om half 9 weer klaar. Snel douchen en dan in de auto.

Het lopen ging lekker. Ik was fit en uitgerust. Ik wilde heel rustig lopen, net als zaterdag, maar het ging zo lekker, dat ik mezelf wat steigerungen heb toegestaan, steeds aan het einde van een weggetje, en dan om de bocht weer heel rustig beginnen. Het voelde goed en makkelijk.

Toch was ik in de verdere dag wel moe. Op de heenreis in de auto geslapen. 's Middags verdween de vermoeidheid. En nu ben ik weer moe, omdat ik 1 1/2 uur in een moeilijk engels studieboek heb zitten lezen, wat ik niet zo interessant vind, maar ja het moet he. Dus straks maar weer lekker een rondje hardlopen om weer wat uit te rusten. 80 minuten met 4 keer 9 minuten op hogere snelheid staat op het schema.


Het is nu 19.30 uur:
Het lopen vanmiddag ging super. Een maand geleden moest ik 6 keer 6 minuten op halvemarathontempo en dat ging toen moeizaam. Nu gingen de 4 keer 9  minuten bijna fluitend. Ik liep heerlijk, ik had er nog wel een kunnen doen, maar ja, niet gedaan. In totaal een km of 18 gelopen in 1 1/2 uur en helemaal niet moe. Het was ook heerlijk weer natuurlijk, zon en best harde wind. Dat wel.
Maar ik heb echt genoten: lekker buiten bezig zijn. Marathontrainen is fijn!

hagelsneeuw

Eigenlijk wilde ik vrijdag een duurloop van 2 uur doen, maar het kwam er niet van. Ik moest nog even iets op de computer voor mijn studie doen, dat duurde een uur langer, toen was het eigenlijk al te laat om nog te weg te gaan. Bovendien voelde ik me bij het ontbijt ineens heel erg moe, dus besloot ik er maar een rustdag van te maken en de duurloop te verplaatsen. Dus vanmorgen heel erg lekker 2 uur gelopen, zal wel een km of 20 zijn. Ik was nog maar net van huis of het begon licht te sneeuwhagelen: geen echte hagel, maar ook geen sneeuw, het sneed in m'n gezicht. Was het gisteren nog zulk heerlijk zonnig voorjaarsweer, vandaag is het weer winter. Tja dat hoort bij februari.

Het lopen ging prima, moeiteloos en met plezier. Veel beter dan zondag. Ik let beter op wat ik eet, ik had voor onderweg een mueslireep meegenomen en die smaakte goed.

Het voelt alsof ik na zondag weer echt in de marathon-modus ben terechtgekomen. Ik voel me superfit, kan de trainingen nu makkelijk aan, ik herstel heel erg snel en voel de energie door mijn lichaam heen stromen. De kleine pijntjes die ik eerst had (achillespees en zere teen) zijn zondag overgegaan. Alle seinen staan op groen voor Rome!

(Met een lange neus naar alle mensen die denken dat ik heel onverstandig bezig ben met mijn twee marathons. Ik kan dat gewoon wel.)
Aan Epke Zonderland werd een keer gevraagd of hij niet onverstandig bezig was door zoveel van zijn lichaam te vragen. Hij had toen regelmatig een schouderblessure. Hij antwoordde toen: " Je bent onverstandig bezig als je niet goed naar je lichaam luistert en niet op tijd gas terug neemt." En daar sluit ik me helemaal bij aan, die jongen heeft gelijk.

helemaal hersteld?

Zo lijkt het tenminste wel. Ik kon gisteren weer prima meedoen met de loopgroep. Dit verbaasde me wel, maar het is blijkbaar zo.

Om een herhaling van zondag te voorkomen, denk ik inderdaad dat ik mezelf beter moet voeden, zowel voor als tijdens de marathon. Als ik terugdenk, kan ik nog wel meer wedstrijden voor de geest halen die door gebrek aan goede voedingsvoorbereiding niet helemaal optimaal verliepen.

Mooi leerpunt dus. (Baaaah, wat klinkt dit "juffig".)

twee dagen later

Het herstel lijkt heel snel te gaan. Ik heb eigenlijk nergens last van. Geen spierpijn, geen zere enkels, teen is goed. Nog wel moe, en veel trek in eten. Hoewel de vermoeidheid ook al minder wordt. Na deze twee rustdagen train ik morgen weer met de loopgroep mee, kijken hoe dat gaat, en dan kijken hoe en wanneer ik het schema weer oppak.

Ik ben ook eigenlijk wel trots dat ik dus blijkbaar gewoon door kan hollen, ook als ik heel moe ben en het heel zwaar heb. Dat kan ik dus. En de marathon is qua tijd prima verlopen, het tempo is niet eens heel erg teruggezakt.

Ik zie ook niet op tegen de marathon in Rome, over 5 1/2 week. Als ik nu even tijd neem om te herstellen, kan het daar best goed gaan. Dan is Apeldoorn nog best een goede training geweest. Tijd genoeg nog om mezelf te prepareren.

Wel ga ik wat beter om m'n voeding denken. De dagen van te voren wat meer eten en tijdens de marathon zelf op tijd wat nemen.

Een heleboel mensen hebben mij trouwens afgeraden om twee marathons achter elkaar te lopen. Ongelofelijk wat een wijsheid mensen in pacht denken te hebben. Volgens mij ben ik zelf nog de meest deskundige over mezelf. En ik denk dat ik dit kan. Dus doe ik het. Je moet geen anderen geloven, je moet vooral in jezelf geloven. Gaat het fout, jammer, gaat het goed, dan ben je heel trots en kom je ver (in het leven).

apeldoorn: een hele zware 'training'

De marathon in Apeldoorn. Vol goede moed begon ik eraan. Een schoolreisje zou het worden: leuk met de bus van Groningen Atletiek, heel lekker lopen, vooral genieten van het parcours en gezellig met de andere lopers wat kletsen. Het moest vooral makkelijk gaan en bij de drinkposten gewoon even stoppen, thee en banaan eten en dan weer door. Net als bij de trainingslopen.

Het eerste uur was dit ook zo. Toen begon ik allebei mijn enkels te voelen en dat baarde mij al wat zorgen. Maar het werd niet erger. Bij 15 km vond ik het zwaar worden. Ik liep met G, Jen J mee. We moesten bergop, langs de Amersfoortse weg. Wat gingen ze snel. Ook daarna, naar beneden, ik kon ze wel bijhouden, maar het kostte me meer moeite dan ik had gedacht. Ik had het hier al zwaar, en we waren pas op 18 km. Kom op Eef, dat was in Eindhoven ook zo, en dat ging uiteindelijk prima. Kan nog best goed gaan.

Het splitsingspunt kwam eraan, waar de 27km-lopers naar de finish gingen en wij nog een ronde van 15 km moesten. Nu werd het echt zwaar: van wind in de rug en naar beneden lopen, moesten we nu wind tegen en omhoog. Ik wist dat dit stuk zwaar was. J liep met me mee, ons tempo zakte een heel eind terug en af en toe kon ik lekker achter J's rug kruipen. O, o wat was het zwaar. Ik kon echt niet harder dan, wat zou het zijn, 9,5 km per uur. Gelukkig was de drinkpost van 30 km iets voor de 30 km, want daar had ik een hele fles sportdrank en een ontbijtkoek klaar laten zetten, en daar had ik dringend behoefte aan. Even iets eten en drinken deed me goed. Het ging ietsje beter, ook omdat de weg draaide, dus  minder tegenwind en minder steil werd.

Daar is de Amersfoortse weg weer, nu (bijna) alleen nog naar beneden. Kilometers aftellen, niet meer nadenken, alleen nog maar lopen. Alles deed me zeer. Voor mijn gevoel liep ik als een soort hobbezak naar beneden. Maar toch haalden J en ik alleen maar mensen in, die hadden het dus nog moeilijker dan ik.
Dan het laatste stuk, het leek wel een soort heldenallee: publiek, muziek, en aanmoedigingen van bekende Nederlanders (die ik niet (her)kende). Dit was leuk, nou ja een klein beetje.

Over de finish en meteen ontzettend zere benen. Ik kon bijna niet meer erop staan. Over het hek hangen. De vrouw die mij de medaille omhing had het over een hele zware marathon. Zulke zere benen...... De tas ophalen en even op de grond zitten. Iemand haalde voor mij een bekertje thee. Ik zag er zeker helemaal hopeloos uit, dat mensen dat allemaal voor me gingen doen. Geraldien was er. Weer over het hek hangen. O o wat een zere benen. Golven van misselijkheid overvielen me, het huilen stond me nader dan het lachen. Ik kon gewoon niet meer. Gauw maar naar binnen, Orpheus in, wat een eind omlopen.

Eindelijk een stoel, maar mijn benen moesten omhoog. Ik kon ze niet rustig laten liggen, ze deden zo'n zeer. Wat eten, wat drinken. M'n verhaal verteld aan de loopgroepleden. Sommigen verbaasd dat ik het zo zwaar had gehad. Nog even liggen op de bank, benen omhoog nog steeds heel erg pijn. Langzaam ging het beter.

Toen met de bus weer naar huis, waar ik de hele weg kotsmisselijk met de ogen dicht heb gezeten. Nadat ik in Groningen mijn maag had geleegd, knapte het op. Thuis gebracht, meteen in bad. Toen ging het snel beter, wat drinken en ik kreeg weer trek. Heerlijk zuurkool gegeten, veel thee gedronken en op tijd naar bed.

's Nachts nog een keer wakker geworden van de honger. Dus weer wat eten en drinken.. En nu, de volgende ochtend heb ik eigenlijk alleen maar honger. Ik voel me niet echt moe meer. Geen spierpijn in de benen. Enkels doen geen pijn meer. Deze week gebruiken om te herstellen en dan de training weer  hervatten voor over 6 weken de marathon in Rome.

De tijd was 4.01.29. Helemaal volgens planning. Ik snap zelf niet waarom ik zo diep heb moeten gaan, het was blijkbaar niet de dag. Terwijl ik er wel klaar voor was, en extra gerust had de afgelopen week. Ik kan er geen reden voor verzinnen. Ik neem me wel voor om meer te eten tijdens de marathon. Toch maar gewoon een powerreep een uur van tevoren opeten, dat is me in Eindhoven goed bevallen. Misschien was het toch iets van energietekort na 15 km?

kan het morgen niet?

Ik heb er zoveel zin in, ik voel me prima en de wetenschap dat ik niet snel hoef te lopen, alleen maar hoef te genieten, maakt mij heel begerig. Gisteren heeeeel erg rustig gelopen, ik moest mezelf echt inhouden, want ik had zin om hard en ver te lopen.

Nu dus uitkijken, niet te veel verwachten. Natuurlijk gaat het ook moeilijk worden, zondag, misschien ga ik wel erg afzien. En vooral niet snel gaan lopen, nou ja, de laatste 10 km mag dat best wel.

nog een paar dagen....

Ik krijg er steeds meer zin in. Ik voel me goed, heb nu lekker een rustweekje, ik voel de energie al stromen. Ik kreeg bericht dat de bus van Groningen Atletiek al om 17 uur vertrekt vanaf de parkeerplaats. Dat betekent dat ik al om kwart voor 5 uiterlijk de pendelbus moet nemen. Wel wat krap als ik volgens plan rond 16 uur finish. Geen tijd waarschijnlijk om te douchen....

Nou ja, dan maar niet. Warme trainingsbroek en trui maar in de tas stoppen dan. En in de bus uitrusten en genoeg hersteldrank en -voer meenemen.

al weer wat uitgerust

Zonet even gelopen. Ik was van plan 8 km te doen, maar het ging zo lekker, en ik liep heel rustig dat het vanzelf 10 km werden. Heel ontspannen gelopen. Ik krijg meer en meer zin in zondag, de marathon in Apeldoorn. Achillespees niet meer gevoeld en de teen ook nauwelijks. Maar die teen is niet erg, die moet gewoon niet zeuren.

Ben benieuwd hoe het zondag gaat. Ik moet nog even nadenken hoe ik het ga doen met eten en drinken onderweg. Ik heb geen zin om mijn heupgordel met drinkflesjes mee te nemen, ik vind dat helemaal niet lekker lopen. Ik denk dat ik het wel red door alleen bij de drinkposten te drinken. In de zakken van mijn jas en broek neem ik dan wel een powerreep en een gel mee. En ik kan ook nog drinkflesjes bij de posten laten neerzetten. Maar ja, dan moet ik die in mijn hand meenemen? Nog even checken op de website en over nadenken.

tour du schelpenpaadje

Vrijdagmiddag, het zonnetje scheen, wel wat wind, heerlijk om even te gaan lopen. Ik had er echt zin in en vertrok vol goede moed. Maar al meteen, nog in de straat waar ik woon, voelde ik het al: hele moeie en zware benen. Dus maar heel rustig aan doen, eventueel korter lopen dan wat ik van plan was. Na een minuut of 20 ging het beter en begon ik heel erg lekker te lopen. En ook heel constant: mijn hartslagmeter bleef wel 3 kwartier staan op 132. Zelfs als ik iets versnelde: het bleef 132. Wat goed van mij!!

Nou, dit klopte natuurlijk niet, op een of andere manier was mijn hf-meter ermee opgehouden. Jammer, want nu moest ik op mezelf vertrouwen om niet te snel te gaan lopen. Dat lukte toch aardig want toen na ik na een hele tijd nog eens op de meter keek, stond hij op 142, een prima frequentie. Ik heb heerlijk rustig gelopen en genoten van 15 km, over alle schelpenpaadjes in de omgeving. Eigenlijk loop ik die het liefst.

Vandaag was de tweede trainingsloop van "road to rotterdam", georganiseerd door Groningen Atletiek. Een loop van 25 km ten noorden van de stad Groningen. Wegen en paden waar ik nog nooit geweest was. Heel erg mooi, ijs op de velden, geen wind en wel zon. En wat heeft die al veel kracht, duidelijk meer dan in december. Het was gezellig om met anderen te lopen, oude bekenden en ook onbekende mensen.

Maar ik was het na 18 km wel zat. Benen gingen zeer doen, pijntjes hier en daar, en ook een achillespees die wat pijn afgeeft. De normale pijntjes ken ik wel, maar die achilles moet ik in de gaten houden. Omdat ik nu toch wel moe ben, besluit ik om de rest van deze week weinig meer te doen. Maandag nog een klein uurtje heel rustig, misschien beter fietsen vanwege m'n achillespees, woensdag heel rustig met de loopgroep en dan niks tot zaterdag de marathon op een rustig tempo in Apeldoorn. Hopelijk houdt die achilles zich verder rustig. Ik heb er zin in.

snel gelopen

Woensdagavond met de loopgroep. Een fietspad, 3.5 km. De heenweg heel snel gelopen, 4.15 km per minuut. Toen terug. De opdracht was dit nog sneller te doen, maar die opdracht heb ik niet uitgevoerd. (Sorry trainer). Die 4.15 ging nog best lekker, maar ik voelde wel dat als ik dat nog een keer ging doen, dat het teveel zou worden, en ik daar nog lang van zou moeten herstellen. Dus rustiger aan teruggelopen. Toch nog een tempo van boven de 13 km per uur, nog best snel dus eigenlijk.
Daarna via allerlei omwegen naar huis gelopen, totaal een km of 20. Heel wat voor een doordeweekse avond in de winter.

Van de trainer te horen gekregen dat ik verder deze week wat rust zou kunnen gebruiken. Fijn, ik had gisteren ook geen zin om hard te lopen. In plaats daarvan naar de stad gereden en allemaal leuke kleding gekocht bij een winkel. Heerlijk.

Vandaag kan ik het toch niet laten, met dit mooie weer. Vanmiddag in het zonnetje wil ik toch 15 km lopen op een heel rustig tempo. 15 km omdat dat een leuke route is door het bos en over de hei. Morgen staat 25 gepland. Zondag misschien wel rust, en dan maandag weer lopen of misschien fietsen. Maar niet teveel vooruit plannen, want sinds ik dit blog bijhoud, valt me op hoe vaak mijn geplande lopen om welke reden dan ook niet doorgaan of anders worden.

Mijn studie ligt momenteel stil omdat er voor mij geen colleges gepland staan. Het is stilte voor de storm, want in april en mei heb ik dan 4 vakken tegelijk. Fijne planning. Maar ja. Heb ik nu wel tijd om me voor te bereiden op de marathons en dan kan ik daar in april en mei van uitrusten.

eindelijk rustig gelopen & nieuwe plannen

Zondagmorgen met de fiets naar de loopgroep. Ik voelde me niet moe meer, en had er zin in. Na kort inlopen op onze open plek wat oefeningen gedaan en toen een duurloop met z'n allen naar het hunebed. Daar een paar keer het heuvelpaadje genomen en toen weer heel rustig terug. In totaal zo'n 10 kilometer en dit keer wel heel rustig aan. Het was prima.

Ik voel mijn teen nog steeds. Het zit nog steeds niet lekker daar. Maar het is al wel een stuk beter dan vorige week na de 3 1/2 uur. Zaterdag staat 25 km op het programma, kijken hoe dat gaat. Verder deze week eerst twee rustdagen, dan woensdag loopgroep, donderdag of vrijdag nog een stukje lopen en dan de 25 km zaterdag. De week erna is dan Apeldoorn, waar een marathon gepland staat. Als het gaat met de teen, anders wordt het korter.

Zo af en toe vraag ik me af waarom ik toch zoveel hardloop. Thuis wordt er af en toe over geklaagd. Het is ook wel erg gek: elke keer zo lang weg en maar weer lopen, fietsen en weet ik veel, tot ik erbij neerval. Wat zou het heerlijk zijn als ik eens tijd overhield voor andere dingen. Maar wat zou ik dan doen? Geen idee. Lezen, met dochter naar de stad? Ik geniet elke keer, altijd van het hardlopen. Maar zo voor een marathon, dat kost toch wel veel tijd. Tot 20 maart nog, dan wordt het tot de vakantie rustiger. (Maar ik zag ergens dat er op 14 augustus in Monschau een marathon is, over heuvels en paden. Dat lijkt me wel heel erg leuk, maar ja, dan moet ik daarvoor wel vanaf juni aan de bak....  En dan heb je ook nog de Jungfrau-marathon..... misschien in 2012? Lijkt me ook heeeeeel erg mooi. Wie gaat er mee? Naar Monschau of Zwitserland?)

Trouwens, ik las dat Jan Bos nog steeds wedstrijden schaatst omdat ie dat gewoon heel leuk vindt. Precies daarom loop ik ook zo veel hard: hardlopen is leuk en heel veel hardlopen nog veel leuker. (Dat heb ik weer van een ultraloper, stond vrijdag in de NRC-next: Gideon Zadoks.)

pittige trainingen

Woensdag was loopgroeptraining. Wederom een heuveltraining, nu 3 keer een lange heuvel op en af. In vlot tempo. Daarna nog 6 keer een steilere kortere heuvel op. Natuurlijk heel erg goed voor Apeldoorn en Rome, maar het was zwaar. Ik liep ook hard. Ik voelde me heel goed, en de benen deden het bijna vanzelf. Ik merkte wel dat ineens allerlei loopgroepleden mij voorbij renden op de korte steile sprinten, die hebben duidelijk meer kracht. Ik ben meer van de souplesse.

Vrijdag stond 90 minuten op het schema, waarin 6 x 3 minuten snel, afgewisseld met iets minder snel. Het eerste half uur moest nog heel rustig gaan, maar dat lukte niet goed. Hoe ik het ook probeerde, de HF wilde maar nauwelijks onder de 150 komen. Ik snap nog niet waarom. Misschien werd ik ziek? (Niet gebeurd) Misschien liep ik gewoon te hard? (Waarschijnlijk wel dus). Misschien was mijn hartslagmeter niet goed? (zal wel niet). Misschien was ik zo in vorm dat ik dit tempo ongemerkt kon aanhouden? (Zou kunnen). Hoe dan ook, de snelle stukken moesten met een HF van 160, maar dat werd tegen de 170 en tussendoor was het 160. Wel erg snel gelopen dus.

Vandaag had ik een duurloop gepland van 3 uur. Maar omdat mijn teen wel weer een beetje pijnlijk aan het worden was, besloot ik dat het beter was om een deel hiervan te fietsen. Het werd een fietstocht van 1uur en 3 kwartier en toen nog 1 uur en een kwartier lopen. Het fietsen ging heerlijk. Maar wel met een hf van tegen en op de 150, dus weer te snel eigenlijk.
Toen het lopen. Ik begon er moe aan, maar het eerste half uur ging prima. Daarna werd het minder. Heel erg moe kwam ik thuis. Misselijk zelfs. Het was echt zwaar geweest. De rest van de middag in de luie stoel voor de tv gehangen. Gezien hoe Stefan Groothuis een prima 1000 meter schaatste! Geen energie om ook maar iets te doen.

Mijn teen voel ik nu wel wat, maar niet erg. Morgen staat de loopgroeptraining gepland. Dat wordt in elk geval een hele rustige training voor mij.

fietsen ipv lopen

11.00 uur:
M'n teen doet nog steeds zeer. Bij elke stap. Dus ruime schoenen aandoen, vooral zorgen dat er niks knel komt te zitten. En toch maar even niet lopen, dit weekend. Hoewel de loopgroep me dringend riep (stem in mijn hoofd, natuurlijk), omdat het zo gezellig is, toch niet gegaan. In plaats van lopen heb ik gefietst. Ik  moest mijn fiets achter uit de schuur pakken, de spinnenwebben wegvegen, banden oppompen, ketting even smeren en toen deed ie het weer.
Wel  weer wennen aan deze fiets: ik kreeg zadelpijn en voelde mijn schouders. Het fietsen ging ook niet soepel, ik had "houten" benen. Van de lange duurloop natuurlijk. Gelukkig deed de fiets het nog helemaal goed, de derailleurs en alles waren nog prima afgesteld.
Mijn voeten zijn nog steeds opgezwollen. De fietsschoenen pasten niet, ik heb oude loopschoenen aangetrokken met de veter bij de zere teen helemaal los.
Straks maar een half uur(tje) lopen, kijken hoe dat gaat. Bij gewoon wandelen voel ik nu nauwelijks nog iets.

19.30 uur:
Ik heb vanmiddag het halve uur (35 minuten om precies te zijn) rustig (iets sneller dus) gelopen. Het ging goed met de voet, maar ik voel wel dat ik nu niet veel meer moet doen. Uitkijken dus, en deze week (hopelijk niet langer) even wat lopen vervangen door fietsen.
Meteen een mooie oefening voor als ik naar het trainingsweekend moet fietsen. Dat gaan we toch weer doen? Zo zie je maar: elluk nadeel hep se voordeel.

tunnel en hele lange duurloop

Woensdag loopgroeptraining: tunneltraining. Dat betekent 30 keer een tunnel in- en uithollen. Een training die ik alleen nooit zou doen: dan loop je pas echt voor gek: tunnel inlopen en er weer uit, omdraaien en weer die tunnel in en uit. En dat 30 keer. Dat doe je dus nooit in je eentje. Maar als er om je heen nog 20 gekken zijn die dit gewoon doen, ja, dan is het ineens niet raar, maar een mooie training ter voorbereiding op heuvelachtig Apeldoorn en Rome (immers, gebouwd op 7 heuvels, geen idee of ik die allemaal op en af moet, maar het is er vast heuveliger dan in Drenthe).
De training ging prima, nergens last van, gewoon lekker en vlot die heuvels gepakt.

Vrijdag stond 3 1/2 uur op mijn schema. Met wandelpauzes en heel rustig aan doen. In de regen en met veel wind vertrok ik van huis. Met weinig zin om zo lang te lopen, maar ja, het moet maar he. Na een half uur vond ik de regen en wind niet erg meer en heel rustig heb ik de 3 1/2 uur volbracht. Twee keer een paar minuten gewandeld. Twee keer kreeg ik kramp in mijn buikspieren, ik merkte dat ik dan verkeerd adem: de buik moet naar voren bij een inademing en als ik dat vergeet, krijg ik kramp. Bij zulke lage snelheden, gaat dit blijkbaar ongemerkt wel eens niet goed. Verder kreeg ik alleen het laatste uur zere benen, maar moe was ik niet echt. Een goede training dus! HF nauwelijks boven de 142 geweest.

's Avonds thuis kreeg ik last van een geïrriteerde teenknobbel. Op letten dat ik mijn schoen bij de teen niet te strak doe, want het is niet fijn zo, en moet natuurlijk niet erger worden. Misschien zelfs daar niet veteren, maar de veter hoger laten beginnen.
Ik merk sowieso dat mijn voeten gezwollen zijn van het vele lopen; alle schoenen zitten strakker.

Geen wilp

Want ik werd duizelig, niet fit en met keelpijn wakker. Helemaal geen zin om een snelle 21 te gaan lopen. Omdat er natuurlijk toch gehold moet worden besloot ik om dan maar een rustige duurloop te gaan doen, die kon ik altijd nog inkorten als ik me onderweg niet goed voelde.
Het werd een mooie tocht van 28 km, een stuk wat ik vroeger, in tijd van blessures wel eens fietste. En nu loop ik het!
Het ging goed, ik werd nergens echt moe. Kreeg alleen last van mijn teen, en dat voel ik nu nog steeds.....

hindernissen

Gisteren besloot ik om vandaag een lange, langzame duurloop te doen, van zo'n 30 km. Geen snelle halve morgen, geen zin. Maar vanmorgen bleek mijn dochter ziek, en ja, dan ga ik geen drie uur hardlopen, terwijl zij alleen thuis ligt ziek te wezen.
Dus dan toch maar morgen naar die halve marathon, ik denk dat ik daar dan wel 1.36 of ietsje sneller kan lopen zonder dat ik mezelf helemaal over de grens hol.
Maar vandaag moest er natuurlijk ook gelopen worden. In de ochtend maar, dat vind ik altijd het prettigst, bovendien ligt dochter dan nog in bed te slapen, merkt ze ook niet dat ik weg ben. (Ik meld het altijd wel hoor.)
Ik stap de deur uit: spekglad door opvriezen. De wegen waar wat meer gereden wordt, waren redelijk te doen, maar de rustige weggetjes waren bijna ijsbanen. Ergens maar goed ook, want het dwong mij om heel rustig te lopen. Dat was de eerste hindernis.
Mijn plan was om 10 km te lopen, maar onderweg dacht ik ineens aan het schema van trainerpaul, waar volgens mij 70 minuten op stond. Dan maar een extra lus erbij lopen, een stukje over een zandweg, best leuk ter afwisseling. De zandweg bestond uit hardbevroren koeiensporen, en was dus heel erg ongelijk. Hindernis nummer twee. Toch maar langzaam eroverheen.
Na een tijdje lijkt het wel of er voor mij, over de weg heen een hek staat. Wat raar, het is toch een weggetje, is die afgesloten????? Dichterbij is het inderdaad en hek, daar moest ik overheen klimmen. Na het hek waren nog drie touwen ongeveer op 1 m hoogte over de weg gespannen, waar ik onderdoor moest gaan. Een boer had blijkbaar zijn koeien verweid, of naar de stal gebracht,denk ik, en alle touwen maar gewoon laten hangen. Dat was hindernis drie.
Nou ja, heel avontuurlijk allemaal wel, natuurlijk en mooi dat ik zo heel rustig heb gelopen, een km of 11 of zo, in 1 uur en 5 minuten. Prima.
Morgen dus die halve. Ik zou er nog op de fiets heen kunnen gaan, dan heb ik weer net iets meer beweging gehad. Want ergens begint het te kriebelen: ik doe te weinig 30'ers om over een maand al die marathon te kunnen lopen. Maar volgens trainerpaul kan het. Dus laat maar gebeuren dan.

PS: Zie ik net dat er voor vandaag 30 minuten op het schema stond.... Toch wel handig om voor het lopen op je schema te kijken, ipv achteraf......

kilometers maken.

Vrijdag in Blijham 15 + 3 km gelopen in vlot tempo.
Zaterdag 10 km gelopen op 12 km per uur, dat ging verbazend makkelijk na de zware 15.
Zondag loopgroep meegedaan, inclusief heen- en teruglopen 21 km.
Vandaag heb ik nog een hele rustige 8 km gepland. Totaal dus 59 km in 4 dagen.

De moeizame 15 kwam, denk ik nu, omdat ik honger had. Hoewel ik een uur voor de start nog 2 boterhammen had gegeten, had ik bij de start alweer trek. En dan lukt het niet om voluit te gaan. Het verklaart ook waarom ik zaterdag zo makkelijk die 10 liep.

8 januari is er nog een halve marathon in de buurt. Misschien doe ik die wel, kijken of er toch wel iets snels in zit. Als ik zin heb. En anders een lange duurloop.

Nu morgen rust en woensdagavond pas weer lopen.

Blijham: 1 van beide doelen behaald

Gelukkig was de ijzel verdwenen want gisteren waren er in Oost-Groningen nog wegen afgesloten geweest, maar nu was het op de weg niet glad meer. Samen met trainerpaul vertrok ik. In Blijham nog even wat drinken, zitten, inschrijven, een paar bekenden ontmoet, praatje maken, warmlopen, en daar klinkt het startschot al.

Ik vertrok snel. De eerste km ging in 3.52. Ik dacht al, wat gaat het moeizaam, maar ja, ik liep veel te snel. Achteraf begreep ik dat dit bordje iets voor 1 km stond, dus zal de tijd 4 min of iets meer geweest zijn, nog steeds te snel. Langzamer lopen dus. Dat lukte wel. Na 3 km ging het nog steeds moeilijk. Ik werd ook telkens door groepjes ingehaald. Gelukkig alleen mannen, 1 keer maar een vrouw. Maar ondanks dat zag ik op mijn klokje dat ik toch snel genoeg liep, ongeveer 4.20 a 4.25 per km.

Maar het ging nog steeds moeilijk. 5 km in 21.50 of zo. Maar veel bordjes stonden niet op de goede plek, dus dit is maar een benadering. HIer was ik nog tevreden mee. Maar het bleef zwaar en erg vermoeiend en langzamerhand begonnen mijn km-tijden op te lopen, naar 4.35. 10 km in 45 minuten precies. Te langzaam voor een snelle tijd. Ik liep op halve-marathontempo. Ik kon niet sneller. Ik kon alleen maar doorgaan in dit tempo, meer zat er echt niet in. Ik kreeg last van mijn buik, maag en darmen en ik kreeg hoofdpijn. Er kwam een stuk over een besneeuwd pad. Voor de kenners: het was het stuk na de molen langs het water. Dat haalde het tempo behoorlijk naar beneden. Op het asfalt ging het weer sneller, en daar was het nog maar 3 km. Na 13 km heb ik nog wat versneld. Ik heb eruit gehaald wat erin zat. Aan het eind van mijn latijn kwam ik over de finish in 1.08.05 of zo. Een tijd die ik vorig jaar ook op de 15 km liep, maar toen moest ik nog door omdat het een halve marathon was.

Ik heb 5 minuten over een hek gehangen om uit te hijgen, daarna thee en naar binnen, daar eerst nog 10 minuten op een stoel gezeten om bij te komen. Toen douchen, nog even de prijsuitreiking afwachten (geen prijs, voor het eerst in Blijham). En naar huis.

Van te voren had ik twee doelen: een snelle tijd lopen, en zo snel lopen dat ik alles eruit pers en niet na de finish meteen helemaal fit weer zijn. Het tweede doel is behaald. De tijd was niet snel. Ik heb op halve marathontempo gelopen, maar meer zat er echt niet in, vandaag. Ach, in 2011 weer nieuwe kansen.

Wel netjes om te vermelden: de foto is gemaakt door Meijco van Velzen.

rustig aan

Lekker hoor, even een weekje wat minder doen ivm de oudejaarsloop in Blijham. Als ie tenminste doorgaat, want er ligt waarschijnlijk (veel) sneeuw op het parcours. Ik dwing mezelf ertoe om niet op een dag te gaan schaatsen én lopen, maar het een of het ander te doen.
Ik merk dan dat dit me aanvankelijk moeite kost, maar dat ik het na een paar dagen (nu dus) ook heel lekker vind, en dat ik dan pas voel hoe moe ik eigenlijk ben van de afgelopen weken. Het schaatsen ging gisteren dan ook niet soepel, ondanks het mooie ijs. De ijsvereniging onderhoudt de baan prima, er zijn scheuren gerepareerd en alle bobbels zijn van het ijs afgeschaatst, zodat de baan behoorlijk glad weer is. Natuurlijk geen kunstijs, maar dat hoef ik ook niet.

sneeuwduinen

Vanmorgen een duurloop gedaan, van, ik denk 18 a 20 km. Heel langzaam, want ik ben te moe om nog vlot te kunnen lopen. Ik heb heerlijk over schelpenpaden gelopen, hoewel er geen schelp te zien was, alles lag onder de sneeuw. Maar heel goed te belopen. Af en toe een wandelpauze, volgens de nieuwe inzichten van trainerpaul ook toegestaan. Maar dit waren gedwongen wandelpauzes: op sommige stukjes was de sneeuw opgewaaid tot een ruggetje tot over mijn enkels. Te hoog om te rennen, dus even doorheen "waden". Ahum.

Maar ik ben wel erg moe. Toch wil ik vanmiddag/vanavond nog even schaatsen. Morgen kan ik niet lopen of schaatsen, want dan zit ik een paar uur in de auto op weg naar familie en verder zit ik ook zo'n beetje de hele dag. Komt nu wel goed uit. Misschien tweede kerstdag 's middags nog even een ommetje hollen of even schaatsen. Ik denk het laatste.

donker, besneeuwd bos

Inlopen door het donkere bos, over de besneeuwde paden. Dat was heel mooi: vooral de witte berijpte/besneeuwde bomen, en het pad, dat leek wel licht te geven!

De training zelf ging moeizaam. Ik was  moe, van al het schaatsen, ben wat verkouden, en kreeg last van mijn maag. Later begreep ik dat ik sommige van de 15 keer 1 minuut op meer dan 16 km per uur had gelopen. Voor mij best snel.

Als ik in Blijham een mooie tijd wil neerzetten, moet ik wel wat meer rust gaan nemen. Tja, wat wil ik liever: schaatsen of hard lopen? Misschien kan allebei ook wel. Rustig schaatsen bijvoorbeeld.

Heerlijk vakantie!

Wat is het leven toch mooi in de vakantie. Lekker leven bij de dag, niks (bijna dan) hoeven plannen. Gewoon kijken wat er op je pad komt en dat dan gaan doen.

Vandaag ook weer heerlijk geschaatst. Gisteren zaten de hardloopkilometers van zaterdag blijkbaar nog in mijn benen, want het ging niet heel soepel allemaal. Vandaag wel: super! Op de ijsbaan kom ik altijd wel een bekende tegen: even een praatje, gezellig, mensen die ik anders nauwelijks spreek. Ook nieuwe "schaatsvrienden" gemaakt, die ik elke dag wel tegenkom. Wat is dat toch heerlijk.
En dan het lopen: ook al zo fijn, over witte wegen en paden, soms glibberig, de weilanden en akkers wit, bomen berijpt, een prachtige zon en/of maan. Ik kan hier zo van genieten.
Na het lopen of schaatsen thuiskomen, helemaal koud en moe, lekker chocolademelk en een koek eten. Tussendoor boodschappen en koken, wat aan de was doen of zo. Vandaag een muur geverfd.
Eindelijk uitrusten, soms bij de tv, maar nu met prachtige muziek (Weihnachtsoratorium van Bach). Wat is dat mooi. Straks lees ik nog een stukje in mijn boek over gnostiek aan het begin van onze jaartelling. (Wie weet wat dat is, mag me mailen, dan wil ik het daar graag een keer over hebben.)
En na dit boek heb ik nog een paar andere boeken die ik graag wil lezen, maar waar ik buiten de vakantie nooit aan toekom.

Kortom: lang leve de vakantie!

Morgen wil dochter wel mee een tocht schaatsen: helemaal geweldig!

door sneeuw en over ijs

De decemberloop in Peize werd afgelast omdat op de route teveel sneeuw en ijs lag. Heel jammer, maar begrijpelijk.
Met een groepje van de loopgroep zijn we natuurlijk toch gaan lopen, heel rustig. We liepen eerst naar Peize, daar hebben we twee rondjes over het parcours gelopen en toen weer terug naar Roden. Alles op een heel rustig, 9 a 10 km per uur-tempo. Af en toe even een wandel- of eetpauze. Heel relaxed.
Toen ik weer thuis was, had ik zo'n 26 km gelopen. Dat is natuurlijk niet genoeg, dus na een kop thee en een plak ontbijtkoek, hup, nog 8km erachteraan.

Deze liep ik weer wat sneller, ongeveer 11 km per uur. Dat was redelijk vol te houden, maar ik was blij dat trainerpaul met me mee liep, voor afleiding, want het laatste stuk was toch wel een klein beetje afzien. Maar het ging goed. Het is net als in de echte marathon, na 30-32 km wordt het zwaar.

Helemaal aan het eind, na 33,5 km liepen we langs de ijsbaan. Hij was OPEN, HOERA!!
Ik zei tegen trainerpaul: "nu moet ik vanmiddag ook nog schaatsen, natuurlijk." "Hoe zou dat gaan?" vroeg trainerpaul zich af.

Nou, trainerpaul, ik heb nog 3 kwartier geschaatst. Het ging in het begin niet heel soepel, maar na 10 minuten een stuk beter. Alleen de bochten ging ik niet lekker door. Maar dat kwam natuurlijk door het slechte ijs in de bochten, en lag helemaal niet aan mijn coördinatie of vermoeidheid of zo.

Vandaag ben ik wel moe, gelukkig hoef ik vandaag niet meer te lopen, maar ga ik vanmiddag nog wel een uur (of 1 1/2) schaatsen. Niks mooiers dan schaatsen. Ook hardlopen niet. Als ik had geweten dat de ijsbaan open was, had ik het laatste rondje van 8km niet gedaan, maar was ik gaan schaatsen. Maar ja, nu heb ik allebei gedaan :-).

eindelijk weer lopen

Want na twee dagen min of meer gedwongen rust, was ik hier echt aan toe. Na twee van zulke dagen moet ik me er wel weer toe zetten om te gaan hardlopen, maar eenmaal begonnen, krijg ik er weer veel plezier in.

Vanavond een rustige training, ter voorbereiding op de decemberloop in Peize. Het ging lekker, een paar korte en wat snellere stukken, wat rustige dribbels en wandelingen tussendoor en heen en weer naar de looptraining in een wat vlotter duurlooptempo gelopen. Totaal een km of 12, schat ik.

spekglad

Heb ik me er net toe gezet om toch maar even drie kwartier te gaan hardlopen, stap ik de stoep op en voel dat het helemaal ijzig is. Spekglad dus. Meteen maar besloten om dan niet te gaan rennen, ik wil het risico niet lopen om te vallen, ook al is het fietspad waar ik wil gaan lopen waarschijnlijk minder glad dan mijn stoep en de straat.

Toch jammer, morgen komt er ook niks van lopen: de hele dag, ook 's avonds les geven.
Nou ja, extra rust dan maar. Ook wel goed om er zaterdag een snelle 15 uit te knallen. Ik zie wel.

2 uur en drie kwartier

EN het ging prima. Het laatste half uur was wel even pittig, maar dat kwam voornamelijk omdat ik sneller was gaan lopen en omdat ik over de overbekende weg liep vlak bij mijn huis, waar ik al tig keer heb gelopen. Even gekeken op afstandmeten.nl, volgens hun was het 26.8 km, dus afgerond 27. Mooi!
In totaal deze week dus 42 + 27 = 69, zeg maar 70 km. EN dat zomaar, zonder moeite of voor mijn gevoel veel tijdsinvestering.

Ik was ook al snel uitgerust van deze inspanning. He, wat heerlijk is dat toch!
En nu wordt het weer kouder en kouder, dus wie weet...... eind deze week weer schaatsen?

een eerste marathontraining

Want dinsdag al 's avonds laat 7 km gelopen, woensdag naar de loopgroep, goed voor ruim 10 km. En toen ik donderdagmorgen uit het raam keek, en alle berijpte bomen zag, en het weerbericht hoorde zeggen dat het ging dooien, kon ik me niet inhouden. Nog even genieten van het winterse landschap, de besneeuwde wegen en de sneeuwbuien onderweg. Rustig heb ik 15 km gelopen. In totaal dus 42 km in drie dagen.

Maarrrrr, ik heb donderdagmiddag ook nog naar Groningen gefietst, heen en terug 2 uur, dus in totaal donderdag 3 1/2 uur bezig geweest, das toch wel een marathontrainingsdag. (Zo schrijf je het woord echt: alles aan elkaar. Veel mensen schrijven de woorden los, dat doe je in het Engels wel, maar in het Nederlands schrijf je zoveel mogelijk aan elkaar, behalve als er klinkercontaminatie kan plaatsvinden. Hier spreek ik even als lerares.)

Een mooi duurblokje dus. Even terugdenken: deze week 5 uur geschaatst, 5 uur gelopen en 2 uur gefietst. Niet in een week, maar in 8 dagen. Mooi, een goed begin van de marathontraining. Over minder dan 2 maanden staat de eerste marathon al gepland, dus hoog tijd om te beginnen.

Vandaag een rustdag gepland, morgen komt er ook niks van lopen, dan zondag maar weer een duurloop van een km of 20,  misschien 25, dan kom ik deze week op 62 a 67 km lopen en twee uur fietsen erbij. Het is begonnen!

heel veel geschaatst

Want het ging zoooo lekker. Het vele schaatsen van vorig jaar zit zeker nog in mijn systeem want ik ging zo makkelijk door de bochten. Dat lukte nu zelfs met twee handen op de rug, en dat kon ik vorig jaar nog niet, net als langdurig rechte stukken met twee handen op de rug.
In totaal de afgelopen dagen ruim 5 uur geschaatst. Gevolg was dat ik gisteren bij de loopgroep heel erg moe was. Ik was blij dat we besloten tot een rustige duurloop van een km of 10, want snelle stukken, dat was me niet gelukt en dat wilde ik ook niet.

Vandaag rust, nou, ik denk vanmiddag/vanavond nog even rustig te lopen, of anders morgenavond. Want dinsdag werk ik de hele dag en dan komt er van lopen niet veel.
Nu lekker genieten van mijn sintkadoos: wijn, lekkere kaas en olijven, mmmmm. (dat is natuurlijk meer voor 's avonds, vanmorgen neem ik maar de pepernoten, taai en chocoladeletter).

O ja, en straks de schaatsen naar de slijper brengen, want ze zijn behoorlijk bot.

HOERA!! schaatsen!!

Gisteren ging de ijsbaan open. Toen ik boodschappen ging doen, reed ik er even langs, en ja: open! Gauw die boodschappen halen, in de winkel werd ik helemaal blij: het kan weer! Ik heb de kinderen een sms gestuurd dat ik aan het schaatsen was, en ze het zelf thuis laten uitzoeken (ontaarde moeder, maar ja, er ligt NU ijs). Als een van de eersten stond ik op het ijs, nog voor de basisschoolkinderen ook kwamen schaatsen.  Er ligt prachtig mooi ijs, zwart en sterk. Ook aan het eind van de middag nog geen scheurtje erin. En het schaatsen ging fantastisch, heerlijk geschaatst, 2 uur lang. Toen had ik het zo koud gekregen, dat ik thuis bij de kachel moest gaan zitten om op te warmen.
Vorig jaar konden we al drie keer schaatsen, en nu dus alweer!
Die marathontraining begint deze week met schaatsen, daarna ga ik wel weer lopen. (ik denk vanmiddag al want er ligt nu ook sneeuw, en dan is het zo mooi om langs de wegen te lopen).

druk, erg druk

Dat is te merken aan mijn blogfrequentie: ik heb het heel druk. Dagen extra gewerkt, 5 keer naar de fysiotherapeut voor zere bil/bekkenspieren. (heeft goed geholpen trouwens), jarig, veel ouderavonden op school. Ik had het gevoel  nergens meer aan toe te komen en alles half te doen. Mijn dagen te vol gepland, waardoor niks echt goed afkwam.

Dus: even wat minder willen.

Ondertusen wel fijne trainingen gedaan. Minder kms dan ik zou willen, even niet fietsen naar Groningen, maar wel goed gelopen. Vandaag in de sneeuw over steeds wittere paden en wegen bijna 2 uur heerlijk gelopen. 2 x 20 minuten in "Peize"-tempo gelopen, als voorbereiding op de 15 km daar en ook voor de 21 van Blijham.

In de tussentijd heb ik me ook ingeschreven voor 2 (!) marathons: in Apeldoorn en ....... in Rome!!! Jawel! De bakermat van onze cultuur (nou... de Grieken waren eigenlijk de voorgangers van de Romeinen, maar ja), voor een Latijn-freak (woorden van mijn dochter) is het super om daar te lopen.

halve van Leens

Vanmorgen, voordat ik werd opgehaald om naar Leens te vertrekken, had ik eigenlijk helemaal geen zin. "Ik kan natuurlijk ook gewoon niet gaan, en nu lekker nog een bakje thee nemen, en een broodje en lekker thuis blijven." Maar natuurlijk deed ik dat niet want: van wel gaan lopen als je geen zin hebt, krijg je nooit spijt, maar van niet gaan lopen meestal wel.
Dus op naar Leens, in de regen, wat ik niet had verwacht. Gelukkig was het in Leens droog en konden we van start.

De start was goed, meteen op een tempo van 4.30 per kilometer. De eerste ronde ging lekker. Na 31.30 of zo ging ik over de streep. Bij het begin van de tweede ronde vond ik het lastiger gaan, ik begon te twijfelen of ik dit tempo wel kon volhouden: had ik wel genoeg gegeten, moest ik niet wat drinken of zo. Ik merkte dat ik mezelf de put in aan het praten was, en heb dit gestopt en ben mezelf gaan aanmoedigen. Bij de drankpost na 10 km liet ik mijn thee uit mijn handen vallen. Dan maar niet drinken, doorgaan. Het ging beter: ik voelde de energie stromen. Nog niet versnellen, nu nog niet, gewoon zo doorgaan, het gaat prima, zei ik tegen mezelf. De tweede ronde passeerde ik na 1uur 3.30 minuten, maar ietsje langzamer dan de vorige ronde.

De derde ronde ging eigenlijk makkelijk. Ik had voelde me goed, liep lekker, het ging prima. De laatste 3 km nog ietsje (heel weinig maar hoor) versneld en ik finishte in 1.35.58. Dus de laatste ronde weer in 31.30 minuten of zo gedaan. De tijden zijn bij benadering, ik had geen horloge om. Dat is achteraf jammer, want als ik had geweten dat een 1.35 erin zat, dan had ik, denk ik nu, nog wel wat meer kunnen aanzetten in de laatste ronde.

Toch een beetje een knagend gevoel: had het wel sneller gekund, waarom heb ik niet meer gegeven en meer afgezien. Op de een of andere manier lukt dat niet, wil ik dat niet of zo. Vroeger (3 jaar geleden) lukte dat wel en kwam ik kei-kapot over de eindstreep. Geen idee waarom het nu niet lukt. Aan de andere kant: ik loop nu relatief makkelijk onder de 1.36, dat kon ik toen niet.

Hoe het ook zij: ik ben hier dik tevreden mee, het is mijn op een na snelste tijd op de halve!! Mooi toch! en ik werd hiermee tweede dame, ook leuk.
Op naar Peize en Blijham. In Blijham liep ik meestal sneller dan in Leens.....dusssss....

op en af

Vrijdag 10 km gelopen, aan het eind van de middag. Wat ging het lekker. Ik had een vlot tempo en het gevoel dat ik dit nog wel uren kon volhouden. Heerlijk na een dag bezig zijn in en rond het huis alle vermoeidheid eraf lopen, en het ging super.

Zondag met de loopgroep mee, 6 x 2 minuten. Oef, die eersten gingen heel stroef. Moeie benen, zware benen. Gelukkig zei M dat we meer dan 14,5 km/uur liepen, dan mag ik ook wel wat voelen, natuurlijk, maar mij viel het toch tegen. De laatste paar 2 minuten iets langzamer gelopen en toen voelde het wel wat beter. Ter afsluiting een stukje over een crosspad; zeg maar over modderige paden, vooral door de plassen en door de modder glibberen. Dat vond ik weer zwaar. Crossen is niet echt mijn ding. Ik vind het leuk om crosserig te trainen, maar niet om er heel hard bij te lopen. Aan het eind van de training waren de moeie benen over, thuis voelde ik me best goed.

Nog krap een week voor Leens. Ik moet deze week echt niet te veel doen. Morgen een uur langzaam lopen, hf onder de 140, woensdag nog een clubtraining en dan vrijdag kort en rustig, misschien. Fietsen naar Groningen komt er niet meer van, want ik heb alleen college op woensdag en dan moet ik wel met de auto anders haal ik het niet op tijd voor de loopgroep. Jammer, maar ook wel goed, om even wat minder te doen.

slechte planning

Ikwilde nog eens een lange duurloop doen, 20 a25 km, daar had ik zin in. Maar ik wilde niet over de wegen en paden waar ik altijd al had gelopen. Dus op zoek naar een andere route. Gesurfd naar fietsroutes.nl en een route aangeklikt, die was 30 km. Dat vond ik wel wat te lang. Ik heb anderhalve dag lopen prakkizeren hoe ik deze route dan zou inkorten. Uiteindelijk had ik wel een idee, maar om te kijken hoe lang het dan werd, pakte ik even de kaart erbij en een liniaal en zo kon ik grofweg wel schatten hoe lang ik zou lopen. Het was 17 km, hmm net wat te kort, maar ik zag al dat ik er wel een rondje bij kon lopen, dan werd het 23of zo, dat is precies wat ik wou.

Ik moest dan eerst een stukje fietsen, 15 minuten en dan zou ik een hele mooie route lopen. Ik had uitgerekend, 17 km, daar doe ik dan niet langer dan 2 uur over, + die stukjes fietsen, dat moest lukken in 2 1/2 uur, als ik dan half 10weg ging, dan was ik mooi om 12 uur weer thuis, precies als mijn dochter ook uit school zou komen.

Vol goede zin op pad, het was koud, hartslagmeter om zodat ik niet te hard zou gaan. Hf rond de 140, mooi, gaat lekker zo.
Na 3 kwartier begon het me te dagen dat ik nog wel een heel eind moest. Toch maar iets sneller gaan lopen. Hf naar 145. Na weer een kwartier zag ik toch echt in dat deze tocht veel langer was dan wat ik had uitgerekend. Hf naar 150, want ik wilde echt niet veel later dan 12 uur thuis zijn. Ik werd moe, nog moeier en ik kreeg verschrikkelijke honger. Ik had helemaal geen zin meer in hardlopen, ik wilde niet meer. Om half 12 mocht ik gelukkig even wandelen om mijn dochter te bellen, dat ik later kwam. GElukkig nam ze niet op, zodat ik wel elke 10 minuten even moest wandelen om haar weer te bellen.

Met mij ging het steeds slechter. Ik kon wel hard  blijven lopen (hf ging naar 155) maar ik werd gammeler en gammeler van de honger. Maagpijn, duizelig, helemaal raar kwam ik tegen half een bij mijn fiets aan. Naar huis fietsen lukte nog maar net. Thuis heb ik mijn dochter gevraagd of ze een beker chocolademelk wilde maken, ik voelde me er niet meer toe in staat. Na de chocolademelk ging het gelukkig snel beter, en nu voel ik me weer best.

Wat een slechte planning. Ik denk dat ik wel meer dan 20 km heb gelopen, want het ging zeker boven de 10 km per uur. En effectief heb ik meer dan 2 uur gelopen. Het verbaasde me dat ik ondanks de hongerklop nog wel tempo kon houden.

voel me goed

Vandaag een kilometer of 18 gelopen, waarin 15 minuten met een hartslag van 160. Dit zou ongeveer mijn halve marathontempo zijn. Het ging prima. Ik begon heel rustig (hf 140), ik was ook moe, te laat naar bed gegaan, een paar nachten slecht geslapen door de harde wind en de drukte. Voor mijn werk moest ik wat extra dingen doen, en ik moest een tentamen leren en manlief zit deze hele week in het buitenland. Pittige week dus.
Maar het lopen ging heel lekker en de 15 minuten waren zo om.

Verder heb ik deze week niet veel gelopen. Wel twee keer naar Groningen gefietst en gisteren nog 10 km in een redelijk tempo. Dus al met al best wel wat getraind, maar voor mijn gevoel wat weinig gelopen. Geeft niet.
Ik heb nog steeds zin in Leens, ik zag al een stuk of 10 bekenden die ook gaan lopen daar, dus dat wordt gezellig en dan maar zien wat het wordt. Ik beschouw het als een soort test voor hoe ik er  nu voor sta. BEn benieuwd.

mooie training

Die ook weer lekker ging. Snelle stukken die ik goed kon volhouden en na afloop niet heel erg moe geweest. Hopelijk ben ik morgen ook niet zo afgepeigerd als eerder, ik denk het niet. Kan ik eindelijk die marathon achter me laten. Op naar de volgende: in Apeldoorn of Rome? (Hier zijn vage plannen voor).

een ruime 20

Dat liep ik vrijdag. Met hartslagmeter want vorige week had ik mijn duurlopen te snel gedaan. Dus nu geprobeerd onder de 140 te blijven. Dat lukte het eerste uur redelijk, het tweede minder goed. Het laatste uur werd ik moe en kreeg ik zere benen. Ik was blij dat ik thuis was, maar vandaag voel ik me niet helemaal afgepeigerd, zoals vorige week wel na een wat langere training.
Op naar Leens, over drie weken: de halve marathon!

rustdag

Nou, dat fietsen en lopen wat ik woensdag wilde doen, heb ik maar laten zitten want veel te moe. De hele middag lui in de stoel gelezen, het weer was ook waardeloos. Ik had hoofdpijn en was heel erg moe. Dus eind van de middag lekker met de auto naar Groningen, 3 uur college gevolgd en toen was het te laat om nog naar de loopgroep te gaan. Helemaal niet jammer. Ik sta mezelf deze periode toe alleen te doen waar ik zin in heb, en als ik geen zin heb om te trainen, dan hoeft dat ook niet. Wat een tegenstelling met toen ik nog voor de marathon trainde. Toen greep ik (bijna) elke mogelijkheid om te sporten aan, want de marathon. En dat lukte toen ook, ik had er bijna altijd zin in.

Nu niet. Als ik een dag flink getraind heb, ben ik de volgende dag moe en wil ik rust. Ik kan dan ook alleen maar rusten, ben te slaperig/lamlendig. Dus nog helemaal geen 90 % herstel, misschien maar 75 %.

Ik herhaal mijn eigen woorden: De marathon is nog geeneens 3 weken geleden. Niet te snel willen, eef. 

Vandaag staat schaatsen met de kinderen op het programma. Dus wel weer genoeg activiteit. Morgen plan ik een 20 km (ik dacht eigenlijk aan 25, maar ja, laat ik maar rustig aan doen), als ik niet te moe ben van het schaatsen. Wat een tegenstelling met een paar weken geleden, toen leek ik nog alles te kunnen. De marathon heeft me toch wel veel inspanning gekost. Deze marathon veel meer dan de vorige, toen ik een week na de marathon 180 km heb gefietst. Blijkbaar verkeerde ik toen in een soort supertoestand. Komt wel weer terug: De marathon is nog geeneens 3 weken geleden. Niet te snel willen, eef.
 

lekker bezig

Het weekend met de loopgroep een cross-training gedaan. Zandduinen op en afrennen. Heel pittig. In de vakantie heb ik ook heel veel in de heuvels gerend, ook over bergpaden, dat ging toen steeds beter en sneller (totdat ik keihard viel op een steil paadje met losse steentjes), maar nu viel het me niet mee.  Poe hee, het was gewoon zwaar. De volgende dag had ik spierpijn in mijn buikspieren??? Heb ik die gebruikt bij deze training?
Maandag maar een rustdag genomen en vandaag weer 10 km gelopen met daarin 12x 1 minuut snel. Geen idee hoe snel. Hier had ik gewoon zin in, kijken of ik dat alweer kon. En ik kon het. Morgen fietsen naar Groningen, misschien nog lopen met de loopgroep en dan eind deze week nog een rustige duurloop van een km of 20 a 25, heel rustig aan.

Ik heb me ingeschreven voor Leens. Eens kijken hoe dat zal gaan, hoe het is met lijf en benen, of ze dan al weer een beetje zin hebben om hard te lopen, of liever rustig aan te doen.

Ik voel me nu voor 90 % hersteld van de marathon. Ik merk alleen dat de energie nog steeds iets te snel op is. Alsof na een (korte) tijd de suiker in de spieren/het bloed verbruikt is en dat niet snel genoeg kan worden aangevuld. Dat lukte eerst wel, komt vast wel weer terug. De marathon is nog geeneens 3 weken geleden. Niet te snel willen, eef.

gaat beter

Ik hoef minder uren te slapen, ik sta uitgeruster op, ik voel me fitter en sterker, kortom ik herstel. Gisteren een kleine 20 km gelopen, op een redelijk vlot tempo. Dat ging prima en belangrijker: ik had er weer zin in. Vandaag of morgen nog een 10 of zo, misschien met wat snelle stukken erin, en dan zondag met de loopgroep mee.

nog steeds moe

Vrijdag en zaterdag nog ontzettend vermoeid geweest. Heel rustig aan gedaan, niet meer gelopen, al was ik dat nog half van plan. Maar het zat er niet in. Geeft niet, gewoon aan toegeven, dan is het ook het snelst weer over. Zondag met de loopgroep meegelopen, 5 keer (of 6, ik weet niet meer) 5 minuten vlot. Het viel me niks tegen, ging nog best aardig. Vandaag 10a 11 km gelopen, iets sneller dan rustig aan. Maar ik merkte dat er nog niet veel in m'n lichaam zit. Uitrusten dus maar.

rusten

Want ik ben moe. Logisch  natuurlijk. Dus ik doe niet veel. Maandag een klein uurtje gefietst, heel rustig, om de benen wat te doorbloeden. Woensdag heel rustig met de loopgroep  meegelopen. Het lopen ging heel zwabberig. Ik merk ook dat ik bang  ben geworden om te vallen. Dat is me het afgelopen jaar drie keer overkomen. Dus als het een beetje donker is, dan durf ik  niet goed meer te hollen. Ach, dit zal wel weer slijten, gewoon wel hollen en dan niet vallen.
Gisteren toch maar wel naar Groningen gefietst. Na een dag werken, en dus binnen zitten, snakte ik naar frisse lucht en lichaamsbeweging. Gevolg is wel dat ik nu heel moe ben. Ook nog een zere keel en snotterige neus. Lekker uitrusten dus vandaag, ik hoef ook bijna niks.
Het weekend zal druk zijn: dochter viert haar verjaardag en er komt veel familie en ook een paar logées. Dus helemaal zorgen dat ik vandaag rust pak.
Dan nog een week normaal werken en dan: herfstvakantie!

3.35.01

Ben er trots op! Mooi gelopen, en fantastisch publiek! Het verhaal:

De laatste week voor de marathon was, zoals op het schema stond, een rustweek. Ik verwachtte dan ook dat ik mij naarmate de week vorderde, steeds uitgeruster en energieker zou gaan voelen. Dat was echter niet zo. Ik werd juist steeds moeier, ging meer en meer slapen en het lopen ging woensdag met de loopgroep al niet helemaal fijn en vrijdag liep het helemaal niet. Ik voelde me ook niet in orde. Ik verwachtte dat ik door de rustweek wel minder trek in eten zou krijgen, maar dat werd juist ook steeds erger. Ik heb nog nooit , ook de hele trainingsperiode voor de marathon, zo'n trek gehad. Ik heb daar aan toegegeven, want, ja, op het schema stond; "rusten en eten". Maar het voelde heel vreemd. De moed voor de marathon zakte mij diep, diep in de schoenen.
Gelukkig is daar zoals altijd trainerpaul, die precies het goede weet te zeggen. Ik hield me vast aan zijn woorden: de trainingen zijn goed gegaan, je hebt de duurlopen allemaal doorstaan en zulke slechte benen en vermoeidheid vlak voor een marathon komt wel meer voor.

Okee. Dus zaterdag met de trein naar Eindhoven. Nog steeds veel trek, dus elk uur een krentenbol, appel, koek etc. Naar de beurs, en toen door naar mijn broer. "Heb je er een beetje zin in?" vroegen ze. "Mmmm jawel," zei ik. Maar ik dacht: "Wat moet dit worden, deze marathon, ik voel me helemaal niet goed, ik zit vreemd in mijn lichaam, misschien stap ik wel uit na 10 km." Ondertussen werd ik  steeds zenuwachtiger, ik vond er eigenlijk niks meer aan, dit werd misschien wel mijn laatste marathon.

De hele avond uitgevogeld waar iedereen langs de route zou staan. Mijn broer en zoon Martijn zouden rondfietsen, mijn ouders zouden ergens staan en mijn zus zou ook nog komen, met de baby. Hoe moest dat met de kinderen van mijn broer, wanneer moesten ze slapen? Mijn schoonzus haar zus woont aan de route, hoe kom je daar dan? etc etc. Uiteindelijk een plan gemaakt.

Zondag, redelijk geslapen, zeer uitgebreid ontbijt, veel meer dan ik ooit heb gegeten. Spullen bij elkaar zoeken, weer eten. Naar Eindhoven (mijn broer woont in Son). Drie kwartier voor de start nog een powerreep opgegeten, om mijn energiebehoefte te stillen.

Dan de start. Het gaat lekker. Geen pap in de benen, nee, ze voelen best goed eigenlijk. Ik had me voorgenomen om niet met de pacers van 3.30 mee te gaan, maar ik stond opeens vlak achter ze bij de start. Ik werd gewoon meegezogen met alle mensen die met ze mee liepen en het ging heel lekker eigenlijk. Steeds geprobeerd om op ze achter te raken, maar ach, misschien zit een 3.30 tijd er ook wel in. 15 km lang ging het prima op dit tempo. Toen werd het lastig en op 18 km raakte ik eindelijk op ze achter. Dit liep meteen veel prettiger: veel minder druk, bij de drinkposten meer ruimte en meer aanmoedigingen van het publiek. Dat publiek was echt fantastisch! M'n naam stond op mijn startnummer en door heel veel mensen ben ik aangemoedigd: je doet het heel goed, Evelien. Goed zo Evelien, Dat ziet er nog heel goed uit, mooi tempo, Evelien. Echt super, het publiek sleept je echt door je zware momenten heen. Het was fijn dat Martijn een heel stuk met me opfietste, en ook mijn broer met mijn neefje achterop was er lange stukken bij. Ook mijn ouders, zus met man en kind en de zus van mijn schoonzus nog gezien en gehoord. Dat is fijn.

Want vanaf 20 km werd het zwaar. Oei, nu al, ik moet nog 22 km. Als het nu al minder wordt.... Nou ja doorlopen maar, gewoon nog ietsje langzamer. 25 km. "Nog maar 17 km" dat dachten J en G bij hun marathon, dus dat denk ik ook maar. Het werd nog zwaarder. Maar ik haalde wel steeds meer mensen in. Meer dan ik zelf werd ingehaald en dat geeft moed.  Eerst maar naar de 30 km. Daar ging het eigenlijk weer iets beter en bij 33 dacht ik: "Nog maar 9 km, dat kan je wel, je gaat het halen, gewoon doorkachelen." Nu kon ik de kms aftellen en het ging beter. Ik kreeg ups en downs: proberen te versnellen, even iemand inhalen, maar dan weer een terugslag, weer iets langzamer lopen.

Na 39 km kwam je door de kroegstraten van Eindhoven. HIer stond ontzettend veel publiek en als vrouw krijg je dan heel veel aanmoedigingen en die helpen echt! Naar 40 km. Ik zag voor me een vrouw uit mijn leeftijdscategorie: die kon ik inhalen, met een vaart(je) er voorbij. Vlak erna moest ik bruggetje over. Hoogteverschil misschien 1 m. Ik liep eroverheen en meteen na die brug: verzuurde benen, ik stond zowat stil! Help! Ik kan niet meer vooruit. Toch wel natuurlijk en na 100 m ging het weer beter en kon ik mijn tempo weer oppakken. Nu stonden er minder mensen. Waar is de finish? O, nee eerst het bord 41 km. Natuurlijk. Doorlopen. Mijn broer kwam weer naast me fietsen. Nog 500 m zei iemand. Waar is dan die finish? Ik zag er nog niks van. Mijn broer moest het parcours af. "De finish is daar," wees hij . Maar waar? Ik zag het niet. Bord 42 km. Nou, nu is het echt nog maar 200 meter, maar ik zie de finish nog steeds niet. 'Hup mama", hoor ik Martijn roepen. En dan zie ik echt de boog en de matten van de eindstreep. Blij blij blij dat het erop zit en dat het toch nog zo goed is gegaan.

Na afloop de felicitaties van mijn familie. Even zitten in de zon. Gehoord van andere lopers dat ze het zwaar vonden. Misschien wel door de warmte. Hoewel ik er niet echt last van heb gehad, kan het toch wel meegespeeld hebben. Ik heb onderweg in elk geval heel veel gedronken: sportdrank en water. Bij 27 en 34 km een gel en verder niks. Die powerreep heeft z'n werk goed gedaan.

Weer naar het huis van mijn broer, waar ik ontzettend misselijk werd. Darmen van slag. Een misselijkheid die lang aanhield. Nu maandagmorgen is het eigenlijk nog niet helemaal over. Ik kon niet eten, probeer wel te drinken. Thuis, om 9 uur een kop soep en 's nachts nog een kop soep. Vandaag lekker uitrusten, morgen weer aan het werk.

bar slecht voorgevoel

Zojuist 6 km "los"gelopen. Nou ja, het ging wel ietsje sneller dan loslopen. En het ging zwaar. Benen voelen vol en moe aan, geen energie in de benen, puf hijg, het was ook best warm. Ik heb het gevoel dat ik over mijn piek heen ben. De heuveltraining van een dag of 10 geleden ben ik nog niet te boven. Die had ik beter niet kunnen doen, in elk geval minder snel. Maar ja, toen lukte het goed en ik was in goede vorm. Waar is de vorm gebleven?

De situatie doet me denken aan Amsterdam een paar jaar geleden. Toen was ik in de voorbereiding ook heel goed, maar op de dag zelf was dit weg en heb ik verschrikkelijk lopen afzien op de halve marathon die ik toen liep. Ik voel me nu weer zoals toen een paar dagen voor de loop.

Ik verander mijn doel voor Eindhoven meteen. Het was: lopen in een tijd rond 3.30. Het wordt: zorgen dat ik hem een klein beetje lekker uitloop, zonder helemaal kapot te gaan. Wat ik toen in Amsterdam heb meegemaakt, hoe ik me toen voelde, dat wil ik nooit meer meemaken, dan stap ik uit in Eindhoven. (Let op, dit zeg ik nu, kan zondag toch heel anders blijken te zijn.) Strategie: heel erg rustig starten, de eerste 30 km moeten makkelijk gaan, maakt niet uit hoe snel, en dan is het nog maar 12..

Maar ik vrees dat ik heel erg ga afzien, en dat boezemt me angst in.
Ik ben gewoon niet goed genoeg op dit moment. En dat terwijl de hele familie komt kijken en ik zo graag had willen vlammen. En dat lukte twee weken geleden ook.....

O ja: van m'n enkel niks gevoeld onder het lopen

weer een beetje moed

Zo. Net met mijn broer gebeld en de afspraken voor de marathon gemaakt. Hij woont vlak bij Eindhoven en ik slaap bij hem. Nu wordt het allemaal echter en echter. Ik krijg er weer wat zin in. Gisteren met de loopgroep 14 km gelopen. Dat kon de enkel aan. Vandaag niet meer last ervan dan gisteren. Ik voel hem nog steeds, er zit wel wat, maar het is klein en ik kan er wel (rustig en 14 km lang) mee lopen. Of ik er ook 40 km mee kan lopen weet ik niet, en dat kan ik ook niet testen, dat zie ik dus zondag wel.

Het wordt heel mooi weer, ik heb zin om lekker te lopen, net als in Diever in maart en net als mijn duurloop van 2 weken geleden. Ik wilde eerst met de pacers van 3.30 mee (dat is/was mijn doeltijd), maar ik denk dat ik dat toch maar niet doe. Ik ga iets rustiger starten, en dan na 10, 20 km kijken hoe het met de enkel gaat en dan zie ik het wel. Door de warmte zit een 3.30 er misschien toch al wel niet in. (Zeg ik maar tegen mezelf om de teleurstelling over die enkel te temperen, of het waar is, geen idee)

Ik was vandaag heerlijk ontspannen, ik slaap ook steeds heerlijk en ik eet goed: nu nog gewoon lekker gaan lopen, zondag. Het begint te kriebelen!

twijfel en spanning

Want ik voel die enkel toch steeds weer. Of niet? Als ik er niet aan denk voel ik hem niet. Dan kan het niet erg zijn. Maar als ik er wel aan denk, dan voel ik ook wat. Zit dat dan in mijn hoofd?
Ik weet het niet en ik wil me er eigenlijk ook niet druk om maken. Ik zie het wel in Eindhoven. Maar het maakt wel dat ik deze week niet ontspannen en vol vertrouwen naar de marathon kan toeleven. Nou ja, zo erg is dat ook weer niet.
Ik slaap goed, eet goed en rust voldoende. BEn ook wel moe steeds, een vol hoofd, ook van het werk. Ik voel me minder fit dan voor de vorige marathon, maar ja, dat hoeft ook niks te zeggen, natuurlijk.

Kortom: we zien wel. Vanavond loopgroeptraining, rustig aan meehobbelen en dan kijken hoe de enkel zich houdt.

nog beetje pijn

Zaterdag niet gelopen, rust genomen. Ik voelde mijn enkel niet/nauwelijks. Zondag met de loopgroep voorzichtig meegelopen. Ik voelde m'n enkel alleen als we een heuveltje opliepen. Op vlakke weg ging het goed. Later op de dag nog wel pijn bij sommige bewegingen, zoals met een volle wasmand de trap oplopen en het aanharken van de verspringbak bij de atletiekbaan. Vandaag voel ik geloof ik niks meer. Ik ben er niet zeker van. Ik ben nu zo gefocused op die enkel dat ik echt alles voel, of alleen maar denk dat ik het voel.
Ik neem de rest van de week rust, dat was sowieso al de bedoeling, dus dat geeft niks. Alleen nog twee keer loslopen, meer niet.
En dan start ik zondag maar gewoon, en dan zie ik het wel. Als het goed gaat gaat het goed, en als het niet gaat, dan maar niet, dan stap ik wel uit. De blessure is te weinig erg om helemaal niet te starten en bovendien is er nog deze rustweek.

!!!! zere enkel!!!!

Schrik schrik.
Vanmorgen 20 km gelopen en het ging al meteen zwaar. Ik had oude schoenen aan, waar ik vorige maand nog rustig een 30 km op had gelopen. Maar de schoenen voelden vandaag erg stug aan. Dat het niet lekker liep, daar ben ik niet van geschrokken, maar nu heb ik een zere enkel. Van die rot-oude schoenen!? Dat weet ik natuurlijk niet zeker.

Nu maar hopen dat het voor volgende week over is......
Dat heb ik niet in de hand.....

Maar dit is natuurlijk niet echt erg: een jongen van 16 heeft een eind aan zijn leven gemaakt. Dat is pas erg. Ik heb een kaart voor zijn ouders gekocht, maar wat kan je daar nu opzetten? Het raakt me diep.

ben er klaar voor

Maandag nog 10 km gelopen in 50 minuten. Ging makkelijk.
Dinsdag alleen een klein uurtje gefietst, even genieten van het mooie weer, na een dag binnen werken.
Woensdag looptraining, ik vond hem pittig. 10 keer een helling opsprinten, toen nog een paar keer rustig die helling op en als afsluiting nog 15 minuten over vlakke weg op ruim 13 km per uur. En ervoor en erna natuurlijk rustig naar de training en naar huis lopen. Totaal ongeveer 16 km, misschien iets meer.
Het voelt nu echt alsof de training klaar is. Er komen nog wat kortere duurlopen, dit weekend, maar veel stelt het allemaal niet meer voor.
Fijn! Het gaat goed.

toch nog 81 km

Gisteren 35 km in totaal gelopen. Dus deze week: maandag 10, woensdag (ongeveer) 16, donderdag 21 en zaterdag 35 dat maakt een weektotaal van 82 km! Qua vermoeidheid zou ik vandaag nog best 10 km erbij kunnen lopen, maar ik voel toch iets mijn bekken en lies, dus beter maar rusten. En trouwens: ook nog 70 km gefietst deze week.

Ik had slecht geslapen, ik werd om half een zwetend en heel warm wakker. Misschien omdat ik veel Japanse  nootjes had gegeten? Ik ken mensen die niet goed tegen de Ve-tsin kunnen die daar in zit. Maar ik heb hier nog  nooit last van gehad. Nou ja, een keer moet de eerste keer zijn....
Ik begon dus met een vaag gevoel van misschien niet helemaal fit zijn, en besloot heel rustig aan te doen. De hartslag niet boven de 140 laten komen. Dat lukte goed. Tot mijn verbazing liep ik toch 10 km per uur. Daarvoor had ik voorheen een hartslag van 144 nodig. Ha! een goed teken van verbeterde conditie.
Na iets meer dan een uur even pauze om te eten en drinken. Ik was toen op de hei, het zonnetje scheen, ik voelde me top, het was prachtig. Door in hetzelfde tempo. Het tweede uur ging iets moeizamer, maar nog steeds met dezelfde hartslag en tempo. Na 20 km was ik moe, weer even pauze op een bankje. Ontbijtkoek erin, water drinken en verder maar weer.
Ik voelde me een stuk beter dan voor deze pauze. Nog maar 10 km, goede benen, goede zin, ik schroefde het tempo steeds verder op, en eindigde in een hoog tempo, 50 minuten later, hartslag 155. Het was een soort steigerung van 10 km.
Toen naar huis, thuis geluncht, en daarna nog 4,5 km omdat ik toch nog wat km wilde maken. Ook maar in het snelle tempo, want eigenlijk had ik geen zin en dan was ik maar snel weer klaar.

Na eerst nog schoenen met mijn dochters te hebben gekocht, de rest van de dag uitgerust. Moe maar heel voldaan en vol goede moed voor de marathon.

op en top!

Zo voel ik me weer! Zag ik eerst wel een beetje op tegen de marathon, nu niet meer, laat maar komen.

De afstand was gisteren trouwens 21 km, niet veel meer dan 20 dus. 's Avonds nog 35 of zo km gefietst, naar Groningen, om daar een les statistiek te geven. Ik wilde rustig aan doen, maar dat lukte natuurlijk niet. Dus toch wat doorgetrapt en bezweet thuisgekomen, het was ook onwaarschijnlijk warm, 17 graden. Ik ben het niet meer gewend. Gelukkig wordt het nu weer kouder.

En: ik ben er totaal niet moe van, integendeel, het lijkt wel of ik door de inspanning veel meer energie krijg. Ik heb er zin in om morgen een 30 (32, 34?) km te lopen. Ik wil ook wel 40 doen, maar ja, das wel meteen erg ver. Laat ik me maar inhouden, energie niet meteen helemaal opgebruiken, even bewaren tot over iets meer dan 2 weken.

goed gelopen

He, he, net terug van mijn 20km-duurloop. Het ging goed. Na gisteravond met de loopgroep al lange vlotte stukken gelopen te hebben, vanmorgen al voor half negen begonnen. Heel rustig gestart, hartslagmeter om, zodat ik ook echt rustig zou lopen. Dat ging prima. De laatste 5 km waren wel wat zwaarder, maar dat mag dan ook wel.

Trouwens eens even kijken hoe ver het nou echt was, ik denk wel meer dan 20 km. Ik check dat altijd op afstandmeten.nl. Jammer alleen dat daar veel fietspaden en zandweggetjes niet op staan.

hersteld

Nog wel een wat volle neus en ik hoest nog, maar de vermoeidheid is over. Maandagmiddag was ik nog heel erg moe, dinsdagmorgen ook nog, maar in de loop van de dag knapte ik verder op. 's Avonds weer naar de universiteit gefietst en dat ging al heel prima. Vandaag voel ik me gewoon goed. Straks lopen met de loopgroep, ben benieuwd hoe het gaat, dan morgen een 20 km en weer fietsen. Vrijdag rust en zaterdag de laatste duurloop van 30 km. Dan loop ik deze week in totaal zo'n 80 km, mooi.

gaat beter

Gelukkig knap ik al op. Gisteren met de loopgroep meegetraind, dat ging nog  moeizaam: het was zwaar, terwijl ik toch heel langzaam liep. Maar ik was al blij met elke meter die ik liep. De hele zondagmiddag uitgerust, geslapen en veel tv gekeken met mijn dochters. Het regende de hele middag.
's Avonds voelde ik me een stuk beter, vanmorgen nog steeds, dus om half 11 op weg voor een 10 km, rustig aan was de bedoeling, maar ja, het ging zo lekker, toch maar 4 keer een snel stuk (van tussen de 300 en 1000 meter).
Na de lunch thuis, was ik ineens heel erg moe. Dus weer de middag vooral veel gerust. Nu heb ik spierpijn in mijn armen?? Hoe ik daaraan kom is me een raadsel. Misschien van het ophangen van de gordijnen? En ik ben nog steeds moe. Uitrusten dus maar.

echt ziek

De verkoudheid is een echte virusinfectie geworden. Lichte verhoging, lamlendig en moe. Met paracetamol en als ik maar helemaal niks doe, voel ik me redelijk, maar verder is het niks. Aan hardlopen moet ik nu helemaal niet denken.
Ik hoop dat ik me in de loop van volgende week wel fit voel, en dan zie ik wel hoe de marathon zal verlopen. In elk geval maar heel rustig starten daar.

verkouden.....

Gisteren nog heel lekker ruim 1 1/2 uur gefietst. Heel rustig aan, over weggetjes waar ik nog nooit geweest was. Wat is Drenthe een mooi provincie!
Ik voelde me prima, het weer was aardig. Alleen 's middags begon mijn neus te lopen en nu zit ik hier, rillerig, hoofdpijn, keelpijn, zakdoeken onder handbereik: snipverkouden!!!!! Daar gaat mijn mooie duurblok van de komende dagen en mijn 36 km van vandaag. Baal baal baal.
Lichtelijk in paniek met de trainer gemaild: het kan nog goedkomen, eerst opknappen, niet teveel lopen en dan in de loop van volgende week een duurblok plannen. Maar zien hoe het afloopt.

En ach: dit soort onvoorziene dingen horen ook wel bij de marathontraining. Het gaat altijd anders dan gepland. "Je moet het zien als een soort avontuur," heb ik trainerpaul weleens horen zeggen.

Maar leuk is het nu niet, zo kort voor de marathon. 

terug

Na drie rustdagen van echt helemaal niet sporten, ook niet fietsen of zwemmen, gisteren weer een fijne training. We liepen tempo's van 2000-1800 etc, steeds 200 meter korter tot de laatste 1000. En het ging heel soepel en makkelijk allemaal. Steeds zo'n 4.20 a 4.25 minuut per km, dus voor mij een snel halvemarathontempo. Zonder moeite! Gevolg van de drie rustdagen.
Ik had dinsdagavond  nog wel plannen voor een kort 9km-loopje, maar de vele harde regen hield me thuis.
Straks 1 1/2 uur fietsen, morgen een 36 km hele rustige loop, dan zaterdag een klein (1 uur) stukje fietsen, zondag lopen met de loopgroep, maandag weer een stuk lopen, dinsdag rust, woensdag weer loopgroep en dan zien we wel verder, dan loopt de marathontraining op zijn eind.